237. தசாவதார ஓப்பரா; கேபிள் வழியாக 500$க்கு கடவுள்

தசாவதாரத்தைப் பார்த்து அலுப்புத்தட்டுகிறதோ இல்லையோ அதைப்பற்றிய விமர்சனங்களையும் அப்படம் தரும் கோணல்களையும் கோணங்களையும் குவாண்டத்தை உடைக்கும் தியரிகளையும் இன்னமும் முக்கியமாக ஆதிக்க மேட்டிமைத்தனத்தையும் பற்றி The World+Dog® எழுதித்தள்ளிய/தள்ளிக்கொண்டிருக்கும் உப்புமாக்களைப் பார்த்து அலுத்துவிட்டது. இப்படி fanbois/விசிலடிச்சான்குஞ்சுகள்(கமல் / ரஜினி) களின் முக்காச் சரக்கடித்து முழுவதும் ப்ளாட்டாகாமல்/'தெளிவாகவும் அல்லாமல்' (இரண்டும் ஒன்றென்று தமிழ்கூறு நல்லுலகம் சர்டிபிகேட் கொடுப்பினும்) நம் பிராணனை வாங்கும் விதமான 'தி ஒன் & ஒன்லி தமிழகம் கண்ட ரோசர் ஈபர்ற்கள்' மேலும் நம் கழுத்தையறுக்காமல்: அந்த தசாவதாரத்து தெய்வத்தின் ஒரு அவதாரமோ அவரது தாரங்களில் ஒன்றோ கருணை காட்ட வேண்டுகிறேன். பார் தி ரிக்கார்ட், இன்னும் படம் பார்க்கவில்லை (அதாவது றோரென்ற்களில் நல்ல காப்பி வரவில்லை எனக் கொள்க - கொத்ஸ் கவனிக்க). நிற்க. அல்லது அமர்க.

-----------------------------------
நெருப்புநரி 3.0 வெளியிட்ட தினத்தன்று ஏழு மில்லியன் நரியார்வலர்கள் தரவிறக்கம் செய்துகொண்டதாக சொல்லப்படுகிறது. நெருப்புநரியின் ஆர்வலனாக 2.0ல் ஆரம்பித்த என் பந்தம் இன்னும் தொடருமா என்பது அந்த ஏழு மில்லியனில் எத்துணை இங்கே இயங்கும் Nouveau பதிவர்களோ/கிழபாடு (சீனியர்) பதிவர்களோ 3.0 இறக்கி அவித்தோ பாவித்தோ வருவதில் நரகம்/முக்தி அடைந்தார்கள் என்பதைப் பொறுத்தது. எனவே 3.0-ஐ தனியாக நிறுவி வைத்திருக்கிறேன். 2.0-ல் நான் பயன்படுத்தும் ஆட்-ஆன்கள் 3.0ல் இன்னும் வரவில்லையென்பதும் ஒரு காரணம். முக்கியமாக IETabs. ஆனால் 3.0-ல் அதற்கு வேலையிருக்காது என்பது போலத்தோன்றுகிறது. வழக்கமாக 2.0 கடித்துத்துப்பும் பல பக்கங்கள் 3.0ல் சரியாகத்தெரிகின்றன. ஒரு நாள் முழுக்க ஓடவிட்டால், கணினியில் மொத்தமாக இருக்கும் 1.5 கிகா மெமரியில் பாதியாவது தனக்கே என்று 2.0 சீன் போடுவது வழக்கம். 3.0 எப்படி என்று பயனர்கள் சொன்னால் நலம். தசாவதாரமே கதி என்று கிடக்காமல் இதுபோன்ற வாழ்வாதார பிரச்சனைகளைப்பற்றியும் அறிந்துகொள்வோம் வகையான பதிவுகள் எழுதி ‘எழுதிருக்கேன்.. படிச்சுட்டு போ' என்றோ 'please stay long enuf to please her at least tonite' வகை பின்னூட்ட விளம்பரங்களோ தரவாவது வேண்டுகிறேன். மற்றபடி நானெல்லாம் ஒரு சீனியர்/பாடு என்ற எண்ணத்தில் வந்து தங்கள் நேரத்தையும், ஒரு கமெண்டாவது வந்ததே என்று பார்த்து என் ஏமாற்ற வயிற்றெரிச்சலையும் சம்பாதித்துக்கொள்ளவேண்டாம்.

எனிவே அதுவரை ஓபரா 9.5/நெ.ந 2.0. ஓபரா 9.5 நன்றாகவே இருக்கிறது. இருந்தாலும் comfort level இல்லை. சித்திரமும் கைப்பழக்கம் கதையாகக்கூட இருக்கலாம். குறிப்பிட்டு ஓபராவில் பக்/தவறு என்று சொல்வதற்கேதுமில்லை. ஆனால் ஆட்-ஆன்கள் பற்றாக்குறை. முக்கியமாக noscript மற்றும் torbutton வகையறா... (torbutton பற்றி அறியாமல் தமிழ்வலையுலகத்தில் அலையும் திக்கற்றவர்களுக்கு விரைவில் ஞானோதயம் கிடைக்க இறைவன் சித்திக்கட்டும்). நிற்க அல்லது அமர்க.
------------------------------------
500$க்கு டெனான் கேபிள் ஒண்ணை விக்குது. அதன் மூலமா கடவுளே தெரியிறார்னும், கேபிளை தலைகீழா பிக்ஸ் பண்ணினா சாத்தான் தெரியிறார்னும் நெட்ல திமிலோகப்பட்டுக்கிடக்குது. பசையுள்ளவர்கள் வாங்கிப்பாத்து சொன்னா நானும் காஞ்சிப்பெரியவர்/பங்காரு அடிகளார்/சத்யசாய்/பூங்கோதை போன்ற திசைகளில் இனி தலைவக்கணுமா வேணாமானு ஒரு முடிவு காண யூஸ் ஆகும். இல்ல My God Can Beat the Shit out of your God © (God = கலைஞர்/கமல் AND/OR மகாவிஷ்ணு/அல்லா/ஹோலி பாதர்/பெரியார்) வகையறா பிரச்சாரமாவான்னாவது தெரிஞ்சாகணும் எனக்கு.

பொழுது போகலைன்னா அங்கே அமேஸானிலிருக்கும் பின்னூட்டமெல்லாம் படிக்கலாம். தமிழ்வலையுலக கமெண்டுகள் (இப்பதிவிற்கும் சேர்த்துதான்) போக வேண்டிய தூரம் அதிகம் என்பது புரியும்.
------------------------------------
ராயல் கேபிள் - எனக்கு புல்லரிக்குது. பேரக்கேட்டாலே. சாலப்பொருத்தம். ராயல்டிக்கு இருக்குற க்ளாசு மாஸுக்கு வருமா? இந்த க்ளாசும் மாஸும் எப்படி மேனேஜ் பண்றதுனு தெரியாம அந்த இங்கிலாந்து எலிசபெத்தே "என் பாட்டனார் ஒரு பிற்படுத்தப்பட்டவராக இருந்தாலும் ஐந்து முறை ஆட்சிக்கட்டிலிலே அமர்ந்திட்டேனே - நாடொன்றே - நம்மக்களின் ஏறுமுகம் காணும் ஒரே நோக்கத்தோடுதானே - ஆளத்தகுந்த வாரிசுகளை நான் மட்டுமின்றி என் வாரிசுகளும் அல்லும் பகலுமாய் உருவாக்கிக்கொண்டிருக்கின்றோம்"ன்னு கேட்டார்ப் பிணிக்கும் தகையவாய், தில்லாய் சொல்லமுடியுமா?

தெகச்சு போயி கிடக்கேன் நானு. ஒரு பங்கா பிரிச்சு மன்னார்குடிக்கு குடுக்கறத விடவும் மொத்தத்தையும் கடலூர்/திண்டிவனதுக்கு அடிமைனு சொல்றத விடவும் அவங்கவங்க ஏரியாவுக்கு அவங்கவங்க (அதாவது அவங்க அவங்க) ராஜானு சொல்றது உத்தமம் இல்ல?
______________________________
1. எழுத மேட்டரில்லை என்று சொல்வது writer's block - இது கட்டிவைத்து உதைக்கக் காத்திருக்கும் சிலரின் குறைபட்ட டிக்‌ஷனரிகளை அப்டேட் செய்துகொள்வதற்காக.
2. தசாவதாரம் இந்தியா போய் பார்க்கவேண்டியதுதான் (அதுவரைக்கும் ஓடினால்)
3. ரோயலுக்கும் எனக்கு எந்த சம்பந்தமுமில்லை.

230. அசுரர்களும் மனிதர்கள்தான்!

மனித வரலாறு மிகவும் விசித்திரமானது. மனிதனுக்கு மனிதன் நம்பிக்கைகளின் பெயரால், மதத்தின் பெயரால், பொருளாசையின் பெயரால் செய்த/செய்துவருகின்ற கொடுமைகள் வரலாறெங்கும் கொட்டிக்கிடக்கின்றன. ஹிட்லர், ஸ்டாலின், செங்கிஸ் கான், போல்பாட், சதாம் என நாம் பார்க்கும் கொடுங்கோலர்கள் மக்களை நடத்தியவிதம் அதிர்ச்சியடைய வைக்கின்ற அதே நேரத்தில் ஆச்சரியமும் பட வைக்கின்றது. அந்த ஆச்சரியத்திற்கான காரணம், மனிதன் என்ற நிலையிலிருந்து இவ்வளவு கீழும் இறங்க முடியுமா என்பதேயாகும். அப்படிப்பட்ட குமட்டும் காட்சிகளை அரங்கேற்றிய ஆட்சியாளர்களை நம் புராண இதிகாசங்களில் தோன்றும் அசுரர்களுக்கு ஒப்பாகவும் அவர்கள் மனிதர்களே இல்லையெனும் படியாகவும் நமக்கு நாமே சமாதானம் சொல்லிக்கொள்கிறோம். Surely, நம்மை போன்ற decent and law abiding மக்கள் 'மனிதர்கள்' என அழைக்கப்படும்போது இந்த கொடிய அரக்கர்கள் மனிதர்களாக இருந்திருக்கமுடியாது என்ற பார்வையில் இருக்கும் சவுகரியகங்கள் பல. ‘நான் அவன் இல்லை' அல்லது ‘நாம் அவன் இல்லை' என்று சொல்லும்வேளையில் ஒரு குறிப்பிட்ட கொடுங்கோலன் மனிதனே அல்ல, அவனுக்கும் நமக்கு எவ்விதத் தொடர்பும் இல்லை என்பது சுட்டெரிக்கும் வெயிலில் குளிர்தருவின் நிழல் போல மனச்சாந்தியை அளிக்கிறது. அதோடு கூட, இந்த குளிர்தருவின் நிழலின் எல்லைக்கோட்டிற்கு அப்பால் இருக்கும் உலகில் தற்சமயம் நடக்கும் ஏனைய மனிதத்தை மதிக்காத சர்வாதிகார, எதேச்சதிகார ஆட்சிகளுக்கும் அடக்குமுறைகளுக்கும் நமக்கும் எவ்வித சம்பந்தமும் இல்லை, அதில் தலையிட வேண்டிய அவசியமும் நமக்கு இல்லை/தலையிட்டாலும் நன்மை வருவதற்கில்லை என்ற defeatist எண்ணமும் மேலோங்க வழிவகுக்கும். பூனை கண்ணை மூடிக்கொள்வது பூனைக்கு சவுகரியப்படும் போதுதான். அசவுகரியமானவற்றை பற்றி பேச வேண்டியதோ அவற்றை நீக்கவேண்டி செயல்படவேண்டியதோ இல்லை.

மனித குலத்தின் சாபக்கேடே இந்த 'நான் அவன் இல்லை' எண்ணம தான் என்பது என் கருத்து. இவ்வாறு தட்டையாக இல்லாமல், 'ஆம் அந்தக்கொடியவனும் மனிதன் தான். அதே இரத்தமும் சதையும் ஆசையும் கோபமும் வேகமும் காமமும் நம்முள்ளும் இருக்கிறது, என்ன நம்முள் தூங்கிக்கொண்டிருக்கிறது. நம்முள் இல்லாத ஒன்று புதிதாக உற்பத்தியாகி ஒருவனை கொடுமைக்காரனாக, கொலைசெயல் புரியவும் துணிந்தவனாகவும் ஆக்க முடியாது. நம்முள் இருக்கும் தூங்கும் மிருகம் சிலரினுள் விழிப்படைந்து, அம்மிருகத்தை அவனின் அறிவும் மனமும், சுற்றமும் சமூகமும் கட்டுக்கு கொண்டுவரவில்லை' என்பதை உணருதலே நாம் வரலாற்றை கற்றதன் பயனாக இருக்கமுடியும். இப்படி சொல்வதன் மூலமாக ஒருவரின் குற்றத்தைக் குறைத்துக்கூறி, அவன் கொலைசெய்ததற்கு இச்சமூகமே காரணம் என்பது மாதிரியான அபத்தங்களை முன்னிருத்தவில்லை. மாறாக ஒரு குற்றவாளியின், கொலையாளியின் வாழ்க்கையை ஆழ்ந்து பார்த்தால், அவனுக்கும் இருந்த (நம்மைப் போன்ற) மனித முகம் கோரமாக நம்முன்னே பல்லிளிக்கும் என்ற பயத்திலேயே நாம் மனிதர்களாக அப்படிப்பட்ட ஒரு கொடுங்கோலர்களை சித்தரிக்க நாம் துணிவதில்லை.

And what is good, Phædrus,
And what is not good...
Need we ask anyone to tell us these things?
- Epigraph to Zen and the Art of Motorcycle Maintenance, Robert Pirsig

உண்மையில் கொலையாளிகளை அரக்கர்களாய் மட்டும் பார்க்காமல் சகமனிதன் என்ற அளவில் அணுகினால் அவன் வாழ்க்கைத் தரும் பாடங்கள் ஏராளம். பாடங்கள் என்றால் நாம் பின்பற்றி நடக்கவேண்டிய சாஸ்திர விதிகளாய் மட்டும் இருக்கவேண்டும் என்று அவசியமில்லை. எவையெவை நல்லவை என்று சொல்லிக்கொடுக்க ஒரு நல்லாசிரியர் தேவையென்றால் எவையெவை பாதகரமானவை என்று சொல்லிக்கொடுக்கவும் ஒரு ஆசிரியன் தேவைப்படுகிறானல்லவா? கெட்டவற்றைச் சொல்லிக்கொடுப்பதில் அவன் நல்லாசிரியனாக விளங்கினால் நமக்கு அதில் ஒரு குரூர பலன் இருக்கிறது. இனி வரும் உலகத்தில் இப்படியான ஒருவன் தோன்றாமல் இருக்க நாம் என்ன செய்யவேண்டும் என்பது விளங்கும்படியாக நாம் அவனைப் படிக்கலாம். அதனால் அசுரர்களுக்கும் மனித முகங்கள் கொடுப்பது empathy/sympathy ஐ உருவாக்கும் என்பது போன்ற வாதங்களை விட்டு அணுகினால் அசுரர்களை படிக்கவேண்டியதே நம் கடமை என்பது தெளிவாகும்.

------------------------------------------------------
எதற்கு இத்தகைய நீளமான முன்னுரை? சரியான வலைப்பூவுக்குத்தான் வந்திருக்கமா அப்படினெல்லாம் உங்களுக்கு சந்தேகம் வந்திருக்கும். எனினும் இவ்வளவு தூரம் படித்துக் கடந்தாகிவிட்டது. இன்னும் ஒரிரண்டு பத்திகள் மட்டுமே.

Der Untergang (2004) என்ற படத்தை சமீபத்தில் தான் பார்க்க நேர்ந்தது. சென்ற நூற்றாண்டின் மனித விரோதி நெ.1 அடால்ப் ஹிட்லரின் வாழ்விலான கடைசி பத்து நாட்களை பற்றியதான படம். கிட்டத்தட்ட மொத்தப்படமும் அவனது Fuhrerbunkerக்குள் மட்டுமே நடக்கிறது. கோய்பல்ஸ், ஹிம்லர், ஷ்பியர், ஏவா என நமக்கு தெரிந்த அனைவரும் வந்துபோகிறார்கள். ஆனால் நாம் படித்த அரக்கர் உருவில் அல்ல. சாதாரண மனிதர்களாக.

அனாயசமான நடிப்பு ப்ரூனோ கான்ஸுடையது. ஹிட்லர் என்ற வரலாற்றின் மூலம் நமக்கு அறிமுகமான ஆசாமி பலவிடங்களில் மறைந்தேபோய்விடுகிறது. அதற்கு பதிலாக ஒரு frail, deranged, demented கிழவனே தோன்றுகிறான். குறிப்பாக சோவியத் படைகள் நெருங்கி பெர்லினின் மேல் குண்டுவீச்சு நடத்தும் சமயத்திலும் தன் பங்கரின் மேலே வந்து சிறுவர்களுக்கான சாகச விருதுகளை வழங்கும் காட்சி. இப்படி படமெங்கும் முத்துகள்.

வரிசையாக தோல்விகளை சந்திக்கும்போதும், அவனுடைய தளபதிகள் ஒவ்வொருவராக எதிரணியிக்கு தாவும்போதும், சோவியத் படை நெருக்கும் போதும், தற்கொலையை விட்டால் வழியில்லையென்ற நிலைக்கு தள்ளப்படும்போதும் என சமயங்களில் எனக்கு அப்புத்திபேதலித்த கிழவனைப் பார்த்து பரிதாபமே மிஞ்சியது. அப்படி பரிதாபப்படுதலே படுபாவம் என்று எண்ணிக்கொள்ளவும் செய்தேன். என் பரிதாபம் நிறைய நேரத்துக்கு நீடிக்கவில்லை என்பதென்னவோ உண்மைதான். ஹிட்லரை மனிதனாக காண்பிப்பதாய்ச் சொல்லி சர்ச்சைகளிலும் இப்படம் சிக்கியது. எவ்வித முன்முடிவுகளுடன் ஹிட்லரை அணுகாமல் பார்வையாளர்களின் முடிவுக்கு விட்ட இயக்குநரை பாராட்டியே ஆகவேண்டும்.

தன் நாட்டு மக்களையே பலியாடாக்க துணிந்ததுடன் அனைத்துக்குமான பழியை யூதர்களின் மேல் சுமத்துவது என தொடர்ச்சியாக இந்த மனித முகத்திற்கு பின் மறைந்திருக்கும் அரக்கன் யார் என்றும் படத்தில் காட்டத்தவறவில்லை. ஹிட்லரெனும் அரக்கனைப் பார்த்து பரிதாபப்பட்டதற்காக சற்று கோபப்பட்ட போது ரோஜர் ஈபர்ட் தன்னுடைய விமர்சனத்தில் எழுதியதைப் பார்த்தேன்.

”Admiration I did not feel. Sympathy I felt in the sense that I would feel it for a rabid dog, while accepting that it must be destroyed. I do not feel the film provides "a sufficient response to what Hitler actually did," because I feel no film can, and no response would be sufficient. All we can learn from a film like this is that millions of people can be led, and millions more killed, by madness leashed to racism and the barbaric instincts of tribalism.“...

”What I also felt, however, was the reality of the Nazi sickness, which has been distanced and diluted by so many movies with so many Nazi villains that it has become more like a plot device than a reality. As we regard this broken and pathetic Hitler, we realize that he did not alone create the Third Reich, but was the focus for a spontaneous uprising by many of the German people, fueled by racism, xenophobia, grandiosity and fear. He was skilled in the ways he exploited that feeling, and surrounded himself by gifted strategists and propagandists, but he was not a great man, simply one armed by fate to unleash unimaginable evil. It is useful to reflect that racism, xenophobia, grandiosity and fear are still with us, and the defeat of one of their manifestations does not inoculate us against others.”

இதற்கு மேலே சொல்ல எதுவுமில்லை.

radical nationalism என்ற பெயரில் உலகெங்கும் ஹிட்லர்களும் கோய்பல்ஸ்களும் இன்னும் இருந்துகொண்டுதான் இருக்கிறார்கள் என்ற வகையில் அனைவரும் பார்க்கவேண்டிய படம்.

215. தங்கர் பச்சானின் நாரிப் போன சிஸம்

சன் டி.வி காமெடி டைம் நிகழ்ச்சி இன்னிக்கு. தங்கர் பச்சான் சிறப்பு விருந்தினர். சிட்டிபாபு கொஞ்சம் ஒதுங்கியே நின்று கொண்டிருந்தார். அது தங்கரிடம் இருக்கும் பயம் காரணமாகவா அல்லது வாகாக பக்கத்திலிருக்கும் பெண்ணிடம் உரசவா என்று சந்தேகம் வரும் அளவுக்கு ஒதுங்கி இருந்ததாலேயே இதுகூட இப்பதிவில் ஒரு வரிக்காக ஒதுக்கீட்டை பெற்றிருக்கிறது என்று நீங்கள் புரிந்துகொள்ளலாம்.

முதலில் பேசிய தங்கர் தான் லட்ச லட்சமாய் சம்பாதிக்க வாய்ப்புகள் இருந்தும் சினிமா என்னும் மீடியத்தின் ஆளுமையையும் அதை சினிமாக்காரர்கள் எப்படி பொறுப்பில்லாமல் கையாளுகிறார்கள் என்பதையும் கண்டு வெந்து வெதும்பி நொந்து நொறுங்கி சினிமாவையே redefine செய்து தன் கரத்தில் நிலைநிறுத்த இத்துறையில் இறங்கி சமூக சேவை செய்து வருவதாக சொல்லிக்கொண்டிருந்தார்.

காமெடி டைம் சுயசொறிதல் டைமாக (நன்றி: மோகன்) மாறிக்கொண்டிருப்பதை உணர்ந்த சிட்டி வாரந்தோறும் வரும் லட்சோப லட்சம் கடிதங்களிலிருந்து ஒன்றை பொறுக்கி வழக்கமான கெக்கே பிக்கேவை விடுத்து நேரடியாக காமெடி டைம் சிட்டிபாபு என்றவுடன் பளிச்சென்று அடையாளம் கண்டுகொண்டார் இரும்புலியூரைச் சேர்ந்த நேயர்.

சிட்டி சொ.செ.சூ வாங்க ஆசைப்பட்டோ என்னவோ நேயரிடம்..."இன்னிக்கு நமக்கு சிறப்பு விருந்தினர் இருக்காரு.. அவர் யாருன்னு தெரியுமா?

மறுமுனை: தெரியலையே சார்..

சிட்டி: பள்ளிக்கூடம் படம் பாத்தீங்களா..

மறுமுனை: பாத்தேனே

சிட்டி: அதுல வர்ற அம்மாடி கேரக்டர் பண்ணவரத் தெரியுமா

ம.மு: தெரியலையே...

சிட்டி: சரி அந்தப் படத்தோட டைரக்டரத் தெரியுமா?

ம.மு: நினைவுக்கு வரல சார்

(இப்போது தங்கரின் முகத்தை பார்த்திருக்க வேண்டும்... :))

சிட்டி: சரி.. அழகி படமாவது பாத்தீங்களா?

ம.மு: பார்த்தேனே சார். பார்த்தீபன் நடிச்ச படம்.

சிட்டி: அந்தப்படத்தோட டைரக்டரத் தெரியுமா?

ம.மு: உஹும்.. தெரியல சார்...

சிட்டி: நிலைமை காமெடியாக மாறுவதை புரிந்து உஷாராகி கேள்விகளை மேலும் கேட்காமல் 'தங்கர் பச்சான் சார் வந்துருக்காரு. அவரத்தெரியுமா?'

ம.மு: ஓ... தெரியும் சார்.. ஆனா முன்னால பேரு மறந்துருச்சு..

சிட்டி: சரி.. இப்ப அவருகிட்ட பேசுங்க..

பேச ஆரம்பித்த தங்கர் கேட்ட கேள்விகளையும் பாத்துருவோம். என்ன செய்ய எனக்கு ரொம்ப போரடிக்குது. டைப்படிக்கணும்னு ஆசையாவும் இருக்கு.

அதோட கொஞ்சம் அதிகமாகவே பிரசங்கிக்கொண்டிருந்த நார்ஸிஸ்ஸம் நாரிப்போன ஸிஸம் ஆனதில் பொங்கிக்கொண்டிருந்த தங்கர் பேசியதுதான் காலத்தின் கொடுமை. அதுக்கு அந்த நேயர் என்ன காரணத்தினாலோ பதிலே சொல்லாம விட்டுட்டாரு.

தங்கர்: வணக்கம்..

ம.மு: வணக்கம் சார். சாரி. சட்டுனு பேர் நினைவுக்கு வரலை..

தங்கர்: என்ன பண்ணிகிட்டிருக்கீங்க?

ம.மு: (என்ன சொன்னார்னு எனக்கு நினைவில்லை)

தங்கர்: சரி. என்ன படிச்சிருக்கீங்க?

ம.மு: நான் டிகிரி படிச்சிருக்கேன் சார்

தங்கர்: டிகிரி படிச்சிருக்கேன்னு சொல்றீங்க. ஆனா ஒரு படத்தோட டைரக்டர் யாருன்னு தெரியலேன்னு சொல்றீங்களே..

ம.மு: மறந்துருச்சு சார்.

தங்கர்: ஒரு படத்துல நடிக்கறவங்க மூஞ்சியே பாத்துகிட்டிருந்தா எப்படி? அதுக்கு காரணகர்த்தா டைரக்டர் தானே?

ம.மு: ???????

தங்கர்: இது உங்களுக்கே வெட்கமா இல்லியா?

ம.மு: ??????? (சொல்லாமல் விட்டது WTF?)

காமெடி டைம் சீரியஸ் டைம் ஆகறத உணர்ந்த சிட்டி: இதோ உங்களுக்கான காமெடி காட்சிய பார்த்து எஞ்சாய் பண்ணுங்க....

--------------------------
தங்கருக்கு கோவம் வந்ததுக்கு காரணம் தான் யாருன்னு தன் படத்தோட பேர வச்சு நேயரால கண்டுபிடிக்க முடியாம போனதுனாலயாம். அதோட தன் பேர விட்டுட்டு ஹீரோ பேரப் போய் ஞாபகம் வச்சுத் தொலச்சிருந்தது இன்னமும் வெறுப்பேத்திருச்சு.

--------------------------
இதுக்கு சம்பந்தம் இருக்கலாம் இல்லாமலும் இருக்கலாம். வேறொரு படத்தோட டயலாக்..

பாண்டி: ஜானகி.. கொஞ்சம் மரியாதையா பேசு.. சார் தான் டைரட்டரு..

ஜானகி: என்ன பெரிய டைரக்டரு? இந்தாளு என்ன அசோக் லேலண்டுக்கு டைரக்டரா இல்ல டிவிஎஸ்ஸோட டைரக்டரா...? வெறும் சினிமா டைரக்டர் தானே?

பாண்டி & டைரக்டர்: ???????

படம்: அவ்வை சண்முகி
டைரக்டர்: கே.எஸ்.இரவிக்குமாராக இருக்கலாம்
காட்சியில் நடித்த நடிகர்கள்: கமல்ஹாசன், மீனா, ரமேஷ் கிருஷ்ணா, டான்ஸ் மாஸ்டர் ரகுராம்
---------------------------

டிஸ்கி:
1. இப்படி கேனத்தனமா நேயர் மேல தங்கர் கோவப்பட்டது மட்டுமே இப்பதிவிற்கான காரணம்.
2. தங்கர் பச்சானின் படங்களை எதுவும் நான் இதுவரை பார்த்ததில்லை.
3. சன் டிவி. காமெடி டைமெல்லாம் பாக்குற கேஸானு கேக்கறவங்களுக்கு பதில் சொல்லாமல் என் தலையை குனிந்து கொள்கிறேன்.

184. பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்!

கவுதம் மேனன் இயக்கத்தில் மேக்கப்பில்லாத சரத், ஆண்ட்ரியா, மிலிந்த் சோமன் மற்றும் ஜோதிகா நடிக்க ஆஸ்கார் ரவிச்சந்திரன் தயாரிப்பில் ஹாரிஸ் ஜெயராஜ் இசையில் வந்திருக்கும் படம் 'பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்'. படத்திற்கான பப்ளிசிடி பயங்கரமாய் இருக்க படம் ரிலீஸான ரெண்டாவது நாளில் டிக்கட் கிடைக்குமா என்று அச்சத்துடன் சென்றால் சரத் ரசிகர்களைக் கூடக்காணோம். டிக்கட் எளிதாகக்கிடைக்க பால்கனியில் முன் சீட்டில் காலை நீட்டியவாறு சொகுசாய் இடம்பிடித்தோம் நானும் என் கஸினும்.



படம் ஆரம்பிக்குமுன்னர் வரும் வழக்கமான விக்கோவை காணோம். அதற்கு பதில் சச்சின் அவசர அவசரமாக வந்து ரேனால்ட்ஸ் வாங்கச் சொன்னார். அதற்கு Qube சினிமா வும் DTS ஒலிக்குமான விஷ் விஷ்கள். அதற்கும் விசிலடிக்கும் ரசிகர்களைக் கண்டு நோவதா என்பதற்குள் சார்மினார் பாக்ரவுண்டில் ஒரு சிறுவன் ஓடிவர கறுப்பு சாண்ட்ரோவிலிருந்து இறங்கும் சரத் பையனுக்கு ஊசி போட்டுவிட்டு அம்மாவைத் அழைத்துக்கொண்டு வருவோம் வா என்று சொல்ல, டைட்டில்கள்.

கதைச்சுருக்கம்: சரத் ஒரு மருந்துக்கம்பெனியில் ரெப். ஆண்ட்ரியா ஹோம் மேக்கர். அவர்களுக்கு அழகான பையன். க்யூட்டாய் டைட் க்ளோசப்பில் மூன்று பேரும் கட்டிக்கொண்டபடி சிரித்து பாட்டு பாடிக்கொண்டிருக்கும் வாழ்க்கையில் பூகம்பமாக மகனுக்கு type-I நீரிழிவு நோய் என்று தெரியவருகிறது. மகனின் இரத்தத்தில் உள்ள சர்க்கரை அளவை குறைக்கவேண்டி மூன்று வேளையும் இன்சுலின் ஊசி போட்டுக்கொள்ளவேண்டிய சூழ்நிலை. அப்பாவும் அம்மாவும் நொறுங்கிப்போகிறார்கள். அவர்களுக்குள் இருந்த சந்தோஷம், spark காணாமல் போகிறது. இதற்கு நடுவில் சரத் வழக்கமாய் பயணிக்கும் சபர்பன் ரயிலில் அதிரடி அழகு இராட்சசியாய் நுழைகிறார் ஜோதிகா.stolen looks மற்றும் இன்னபிற ரத்ன சுருக்க சம்பாஷணைகளுக்குப் பிறது சரத்தை பிடித்திருப்பதாக குண்டைத் தூக்கிப்போடுகிறார் ஜோதிகா. குழப்பத்தின் உச்சத்தில் இருக்கும் சரத், மனைவி சில விஷயங்களில் ஒத்துழைக்காமல் வேறு போக சபலப்பட்டு, ஜோதிகா ரூம் போட ஈ.சி.ஆர் ரோட்டிலுள்ள ரிசார்டுக்கு அழைக்க, போகிறார். அங்கு நடக்கும் விஷயத்தால் சரத் வாழ்க்கையில் அடிக்கும் புயலை எப்படி சமாளிக்கிறார் என்பதே பச்சைக்கிளி முத்துச்சரம்.

கவனம் தேவை: plot details maybe revealed.
படத்தின் தூண் என்றால் சரத். அடிதடி ஹீரோவுக்கான எந்த லாஜிக் அபத்தமும் இல்லாமல் மிட்-லைப் க்ரைஸிஸில் இருக்கும் ஒரு சாதாரண நடுத்தர வயது ஹீரோவாக: மனைவியிடமும் குழந்தையிடமும் காட்டும் அன்பிலாகட்டும்: ஜோ மீது ஏற்படும் ஈர்ப்பை தன்னாலேயே ஜீரணிக்க முடியாமல் இருதலைக்கொள்ளி எறும்பாய் தவிப்பதிலாகட்டும்:முட்டாள்தனமாக மாட்டிக்கொள்வதிலாகட்டும்: பிரச்சனைகளை சமாளிக்கத் தெரியாமல் கலங்குவதாகட்டும்: அசட்டுத் துணிச்சலாகட்டும்: அதன் பயனாய் குடும்பத்திற்கே ஆபத்து வருவதைக் கண்டு நொறுங்கிப்போய் பின்னர் பொங்குவது என எல்லா பரிமாணங்களிலும் பின்னி பெடலெடுத்திருக்கிறார் சரத். சரத், தைரியமாக இதுபோன்ற படங்களில் நடியுங்கள். 'சமுத்திரம், ஐயா'விலேயே நடிக்க நன்றாக வருமென்று காட்டினீர்கள். இதில் முத்திரையே பதித்தாகிவிட்டது. நடுவில் வந்த பஞ்ச் டயலாக், அடிதடி குப்பைகளை விட்டுத்தள்ளுங்கள்.

சரத்தின் மனைவியாய் வரும் ஆண்ட்ரியா அழகாக இருக்கிறார். பெரும்பாலும் சராசரி குடும்பத்தலைவி என்ன செய்வாரோ, சொல்வாரோ அதையே செய்கிறார். சரத் தன் பிரச்சனையைச் சொல்லி அழும்போது ஆறுதலாய் பேசுபவர் திடுதிப்பென்று சொல்லாமல் கொள்ளாமல் வீட்டைவிட்டு ஓடுவதெல்லாம் ஓவர். அதுவும் நோய்வாய்ப்பட்ட குழந்தைக்காக கருவையே கலைக்க முன்வருபவர் சரத்தின் வாக்குமூலத்திற்கு பிறகு குழந்தையையும் விட்டுச்செல்வது அபத்தம்.

ஜோதிகா: சுட்டுவிரலை நீட்டி நீட்டி, முழியை உருட்டி உருட்டி, தலை இந்தப்பக்கமும் அந்தப்பக்கமும் ஆட்டினால் ஜோவின் நடிப்பு அகராதியில் முற்றிற்று வந்துவிடும்: இதற்கு மேல் நடிப்பு என்று இவரிடம் எதிர்பார்ப்பது முட்டாள்தனம் என்பதால் ஒன்றும் சொல்வதற்கில்லை. கடைசி காட்சிகளில் சந்திரமுகி - II. "I want to make love to you" என்று இப்படத்தில் சரத்திடம் சொல்கிறார். மிலிந்திடமும் இன்னொரு ராமச்சந்திரனிடமும் சொன்னதாகக்கூட நினைவு. இது காக்க காக்கவிலிருந்து சொல்லிவரும் டயலாக் என்பதால் அப்போதிலிருந்தே ஒரே ஸ்க்ரிப்டையே படித்துக்கொண்டிருக்கிறாரோ என்று எனக்கொரு சந்தேகம். அழகான ராட்சசியாய் இல்லாமல் படத்தில் பார்க்க கொஞ்சம் வயசானவராய்த் தெரிகிறார். காமிராக்காரரும் மேக்கப்மேனும் சதி செய்திருக்கிறார்கள்.

மிலிந்த் சோமன்: முன்னாள் சூப்பர் மாடல். மிரட்டுகிறார். குரல் (கவுதம் மேனன்) ஒரு மாதிரி இருக்கிறது. ஆனால் நிறைய காக்க காக்க ஜீவா சாயல். இது டைரக்டரின் தவறு. நடிகருடையதல்ல என்று நினைக்கிறேன்.

காமிரா: அரவிந்த் கிருஷ்ணா: காமிராவில் வித்தியாசப்படுத்திக்காட்ட வேண்டும் என்ற ஆவல் தெரிகிறது. முன்பாதியில் வரும் ரயில் காட்சிகள், சரத் குடும்ப காட்சிகள் போன்றவை முழுமையாய் அழகாய் இருக்கின்றன.

இசை: மின்னலே, காக்க காக்க தகடு வைத்திருந்தீர்களானால் புதிதாய் ஒன்றுமில்லை. வழக்கமான புரியாத பாஷையில் பிளிறல்கள், ஒரே மாதிரியான ஹை பிட்ச் ஆண் குரல் என்று போரடித்துத் தள்ளுகிறார் ஹாரிஸ். தீம் கூட வேட்டையாடு விளையாடுவை நினைவுபடுத்துகிறது.

கவுதம் மேனன்: பல இடங்களில் வசனங்கள் நெருடுகிறது. அவற்றின் contentஐ நான் குறை சொல்லவில்லை. ஆனால் revolutionary என்ற போர்வையில் அச்சுபிச்சுத்தனமாய் இருக்கிறது. த்ரில்லரை நன்றாகவே கொண்டு சென்றிருக்கிறார். பாதியிலேயே கதையை கெஸ் செய்ய முடிவது என் கோணங்கி புத்தியினால் கூட இருக்கலாம். முந்தைய படங்களை ரொம்பவே நியாபகப்படுத்தும் காட்சிகளையும், வசனங்களையும், லொக்கேஷன்களையும் தவிர்த்திருக்கலாம்.

பல இடங்களில் வில்லன்/ஜோவின் செயல்பாடுகள் நம்பமுடியாதவையாக இருக்கின்றன. அதற்கும் மேல் திடிரென சரத் hulk ஆக மாறுவதும் நம்பமுடியவில்லை.....ஜோவுடனான obsessionஐ விட வேண்டும். வேட்டையாடு விளையாடுவை பார்க்க இது நல்ல படமே தான்.

மொத்தத்தில்: ஒரு தடவை நிச்சயம் பார்க்கலாம். சரத்துக்காகவாது கண்டிப்பாக பார்க்க வேண்டும்.

---------------------------------------

இண்டிப்ளாக்கீஸில் எனக்கு வோட்டளித்துவிட்டீர்களா?

மொத்த ப்ராஸஸ் பத்து நிமிடம் ஆகும். ஒரு மெயில் ஐடி தேவைப்படும். பதில் தெரியாத கேள்விகளுக்கு no answer என்று தெரிவு செய்யலாம். நன்றி

Please Click on the Link below to start the voting process.

http://poll.indibloggies.org/index.php?sid=1

(கொத்ஸின் ஆசைக்காக)
திமுக, அதிமுக என்று மாறி மாறி எந்தக்கட்சியிலிருக்கிறோம் என்றே தெரியாத குழப்பத்தில் இருந்த சரத்தை மேலும் குழப்பி, ஏமாந்த சமயத்தில் எனக்காக வோட்டு கேட்டு உங்களைக் கும்பிட்டபடி பிரச்சாரம் செய்ய போட்டோவுக்கு போஸ் கொடுத்தார்.













எல்லோரையும் ஆசையுடன் வோட்டு போட அழைக்கும் முண்டக்கண்ணழகி (நன்றி: வெளிகண்டநாதர்) ஜோவுக்காகவாவது எனக்கே இண்டிப்ளாக்கீஸில் போடுங்கள். செவ்வாய் கடைசி!

ரஜினியையும் எனக்காக பிரச்சாரம் செய்யக் கூப்பிடப்போனேன்!!!


அவருடைய ரியாக்ஷனை அப்படியே படம் பிடித்தாகிவிட்டது.



படங்கள் உதவி: ஜோதிகா, சரத்


---------------------------------------------------------
பெனாத்தலாரின் கடைசி கட்ட அதிரடி பிரச்சார பதிவு: ரீமேக் திரைப்படங்கள் (1) - பராசக்தி

Owning Mahowny

போன வருடம் வந்த படம். Bowling for Columbineஉடன் காம்போவில் திருட்டு டிவிடி கிடைத்தது! BFC பத்தி சொல்லவேண்டாம். மைக்கேல் மூரின் மற்றுமொரு ஜெம். தனிப்பதிவு போடுவது மட்டுமே will do justice. அது பின்னர். இந்த Owning Mahowny பற்றி ஒன்றுமே தெரியாதபோதும், Philip Seymour Hoffman நடிப்பதால் மோசமாய் இருக்காது என்ற நம்பிக்கையுடன் வாங்கியாகிவிட்டது. என்ன பெரிசா.. 2.5$. இருந்தாலும், கலெக்ஷன்னு வரப்போ பாத்து வாங்கனுமில்லியா?

ஒரு gambling addict ஆன வங்கிப் பணியாளர் பற்றியது கதை. இது உண்மைக்கதை. Brian Molony என்ற கனடியர் மஹோனி என்று பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கிறார். மின்னி ட்ரைவர் அவரின் கேர்ள்பிரெண்ட்.

பதவியுயர்வு பெற்றாலும் டப்பா காரில் உலா வரும் ம்ஹோனிக்கு ஒரே வீக் பாயிண்ட். சூதாட்டம். சின்ன அளவில் $10 ஆயிரத்தில் ஆரம்பிக்கும் அவரின் கையாடல், 10.2 மில்லியன் டாலர்களுக்கு உயர்கிறது. அதுவரை வங்கியோ, மற்றோரோ அவரை சந்தேகப்படாதது வியப்பளிக்கிறது. Atlantic Cityயில் ஒரு காஸினோவின் வி.ஐ.பி ஆகிறார். லாஸ்வேகாஸிற்கும் பரவுகிறது அவரின் அடிக்ஷன் நோய்.

ஹாஃப்மான் மிக நிதானமாக non-confrontationalஆக வாழ்ந்திருக்கிறார். அதிர்ந்து பேசாத, அமைதியான கேரக்டர். அவருக்குள் இத்தனை கொடுரமான சூதாட்ட அடிக்ஷன் இருக்குமென்பது நினைக்கவும் முடியாது. "He wins so he can lose more". "the only lady he believes in is Lady Luck" என்பது போன்ற நச் வசனங்கள். நமக்கு கதாநாயகன் மேல் ஒருவித சிம்பதி வரும்படி மிக அருமையான நடிப்பு. மின்னி டிரைவர் சராசரி கேர்ள்பிரண்ட்.

இந்த படம் சூதாட்டம் என்பதல்லாமல், என்ன வகை அடிக்ஷன் ஆக இருந்தாலும், சோபித்திருக்கும். மது, போதைமருந்து போன்ற எதுவானாலும். காரணம், ஜெயிப்பதோ தோற்பதோ அடிக்டின் goalஅல்ல. மாறாக, playing-ஏ. அதுவே எல்லா அடிக்ஷன்களுக்கும் அடிப்படை. ஒரு dealஉக்கு 10 ஆயிரம் டாலர்கள் வைத்து விளையாடும் விபரீத விளையாட்டு ஆடுகிறார். அவரிடம் அவ்வளவு பணம் கிடையாது. பணம் வர வழி. வங்கியில் கையாடல் தான். ஹாஃப்மேனின் நடிப்பிற்காகவே பார்க்கவேண்டிய படம்.

நாம் எல்லோரும் ஏதோ ஒரு சந்தர்ப்பத்தில் இம்மாதிரி சிக்கல்களில் மாட்டியிருக்கிறோம். அது போதை, சூதாட்டம் என்று இருக்க தேவையில்லை. ஆனால், சில விஷயங்களுக்காக எந்த காரியமும் செய்யத் துணிந்திருக்கிறோம். அதனால் எப்பேர்ப்பட்ட பிரச்சனைகள் வருமாயினும், சில நொடி இன்பத்திற்காக வாழ்க்கையையே பணயம் வைக்கும் மனிதர்கள் இருக்கிறார்கள். நமக்கு அவ்வகை எண்ணங்கள் வரும்போது நம்முடைய reasoning நம்மை தடுத்தாட்கொண்டிருக்கிறது. அவ்வாறு ரீசனிங் செய்ய முடியாத ஒருவரின் கதை. கண்டிப்பாக பாருங்கள்.

---
கூடவே பார்த்த படங்கள்
HP & Goblet of Fire - நல்லா இருந்தது. ஆனா அஸ்காபான் அளவுக்கு பிடிக்கவில்லை

Batman Begins - மஷினிஸ்டில் நடித்த க்ரிஸ்டியன் பேலா? அட்டகாசம்.

Manchurian Candidate - பரவாயில்லை.

The Shining - Jesus. Must Watch! Jack Nicholson. Period!

Scrubs

இந்த வீக்கெண்டிற்கு புகழ்பெற்ற, எனக்கு மிகவும் பிடித்த தொடர்களில் ஒன்றான அமெரிக்க சிட்காமான Scrubs டிவிடிகள் கிடைத்தன. மெகாத்தொடர்களுக்கு மத்தியில் வித்தியாசமானதாகவும், மருத்துவ சம்பந்தப் பட்டதாகவும் இருப்பதாலும் இது எனக்கு மிகவும் பிடித்த ஒன்றாகிப் போனது. ஏனோ, friends போன்றவை மனதில் ஒட்டுவதில்லை. இந்தியாவில் ரீரன் ஏதேனும் வருகிறதா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், வாய்ப்பு கிடைத்தால் கண்டிப்பாய் பாருங்கள். நகைச்சுவையும், செண்டியும் சரியான விகிதத்தில் கலக்கப்பட்ட அட்டகாசமான தொடர்.

சரி, விஷயத்துக்கு வருவோம். இதுவரையில் நான் பார்த்த பல மருத்துவமனைகளில் மருத்துவர்களில், குறிப்பாய் சர்ஜன்கள் மிகவும் ஜாலியான பேர்வழிகளாய் இருப்பர். ஏகப்பட்ட macho ஜோக்குகள், பல விரசமானவை ஆப்பரேஷன் டேபிள்களில் கூட பறக்கும். மருத்துவர்களும் இந்த விஷயத்தில் குறைந்தவர்களில்லை. நோயாளிகளின் முன்னேயே பல சமயங்களில் ஜோக்கடிப்பர். அது எப்பேர்ப்பட்ட critical நோயாளிகளாயிருந்தாலும். இன்று இந்தத் தொடரில் நான் விட்டுப்போன ஒரு பகுதியை பார்க்கும்வரை நானும் பலசமயம் முகம் சுளித்ததுண்டு. என்னடா இது, நோயாளிகளிடத்தில் இவ்வளவு insensitive ஆக இருக்கிறார்களேயென்று. ஒரு முறை யூராலஜி வகுப்பு. ரவுண்டுஸுக்கு போயிருந்தோம். ESWT செய்யபடவேண்டியுள்ள கிட்னி ஸ்டோன் உள்ள நோயாளி. அவரின் ஹிஸ்டரியை ஆசிரியரிடம் விளக்கிக்கொண்டிருந்த நான் என்ன காரணத்தாலோ, நோயாளிக்கு பெல்ட் போல வலி இருக்கிறது என்பதை என் இடுப்பை சுற்றி சைகையால் காண்பித்தவாறே சொன்னேன். இடைமறித்த ஆசிரியர் "I hope you wont ever have to work in gynaecology" என்று ஒரு போடு போட்டார். எனக்கு மிகவும் அசிங்கமாக போய்விட்டது. அதே நேரத்தில் இப்படி பொறுப்பில்லாமல், இன்ஸென்ஸிடிவ்வாக கமெண்ட் அடிக்கிறாரே என்று வேறு கோபம். இது ஒரு உதாரணம் தான்.

ஆனால், பல சமயம் இந்த துணுக்குகள் insider jokes ஆகவே இருக்கும். அதாவது, மருத்துவம் சாராதவர்களுக்கும் பெரும்பாலும் புரிய வாய்ப்பில்லை. எங்கள் தெரபி ஆசிரியை எங்களை வாருவதுண்டு "I asked you to auscultate her heart, not palpate her tuberculi". இதில் வெளியாட்களுக்கு என்ன நடக்கிறதென்று புரியாது. மருத்துவமோ லத்தீனோ தெரிந்தவர்கள் மட்டுமே புரிந்து கொள்வார்கள். பல இருக்கிறது இந்த மாதிரி. அதற்கு பதில், இந்த தொடரிலிருந்து தெரிந்து கொண்டேனென்றால் நம்புவீர்களா? எனக்கும் அதிசயமாக இருந்தது.

இத்தனை (என்ன பெரிசா, 7 வருஷம்) அனுபவமிருந்தும் நம்மால் இந்த சின்ன சைக்காலாஜிக்கல் விஷயத்தை புரிந்து கொள்ள முடியவில்லையே என்று. அது என்னவென்றால், நோயாளியை third person ஆக கருதுவது. அதாவது, எந்தப் பிரச்சனையுமே, நோய்கள் உட்பட, நமக்கோ நம் நெருங்கிய உறவினர்/நண்பர்களுக்கோ வந்தால் அதை நாம் எதிர்கொள்ளும் விதமே வேறு. அப்போது, எப்போதுமில்லாத ஒரு personal dimension, வந்து நம்மை படுத்திவிடும். அதனாலேயே, தீவிரமான நோய்களுக்கு அடுத்த மருத்துவரின் உதவியை நாடுவது வழக்கம். இதற்கு என்னுடைய psychiatry cycle தான் நினைவுக்கு வருகிறது. அதில் தினமும் படிக்கும் ஒவ்வொரு மனநோயும் நமக்கோ நம் உறவினருக்கோ இருக்கிறதோ என்று தேவையற்ற பயம் தொற்றிக்கொள்ளும். எங்கள் ஆசிரியர், தினமும் முன்னுரையாக, "Never Diagnose, especially self diagnose, if you aint a competent, qualified doctor yet!" என்று எச்சரித்தாலும், அது தவிர்க்கமுடியாத ஒன்று. ஏனென்றால், நம் சொந்தம், நாம், நம் உறவு போன்ற பந்தங்கள் often cloud our judgements. அவற்றிலிருந்து விலகி objective ஆக அணுகுவதற்கு மிகவும் அனுபவம் வேண்டும்.

வசூல்ராஜா படத்தில் 'நோயாளிகளை objects ஆக பார்க்காதீர்கள், subjects ஆக பாருங்கள்' என்ற holier-than-thou அறிவுரையை கமல் வழங்குவார். அது தவறென்பது என் கருத்தாகும். நோயாளி உங்கள் நண்பரென்றால், அவருக்கு கீமோதெரபிக்கு ரெகமண்ட் செய்வதற்கோ இல்லை scalpel வைக்கவோ ஒரு நிமிடம் மனது பதைபதைக்கும். ஏனென்றால், மருத்துவர்களும் மனிதர்கள்தானே. ரோபாட்கள் அல்லவே. அதனால், குடும்ப டாக்டர் என்பவர் நண்பர் என்ற உறவில் சிக்காமல் இருப்பதே நலம். நோயாளியில் gratitude இனால் அவரின் குடும்ப நிகழ்ச்சிகளிலோ, பிரச்சனைகளிலோ தலையிடும் உரிமையை தங்கள் மருத்துவர்களுக்கு தருகின்றனர். அவ்வகையில், கலந்து கொள்ளலாம். ஆனால், அதற்கு ஒரு limit இருக்கிறது. என்று ஒரு நோயாளியை உங்கள் நண்பராகவோ, சொந்தமாகவோ கருத ஆரம்பிக்கிறோமோ அன்றே objectivity போய்விடுகிறது. இதற்கு exceptions உண்டு. ஆனால், முன்கூறியவாறு அதற்கு மிகவும் அனுபவம் வேண்டும். என்னைப் போன்ற சின்னப்பசங்களுக்கு இது மிகவும் கஷ்டமான விஷயம். பந்தம் என்னும் சுழற்சியில் சிக்கிக்கொள்கிறோம். தேன் துளி, தாணு போன்ற அனுபவம் வாய்ந்தோர் இதை எப்படி எதிர் கொள்கின்றனர் என்பதை அறிய ஆவல்.
---------------

மறக்க முடியாத விளம்பரங்கள்

நேத்திக்கு நண்பனுடன் ஸ்கூல் போன்ற கற்கால நிகழ்வுகளை அசைபோட்டுக்கொண்டிருந்தேன். அப்போது பேச்சு டிவியில் வந்த பிரபலமான விளம்பரங்கள் பக்கம் திரும்பியது. அவை விளம்பரம் செய்த பொருட்களை மறக்கமுடியாத அளவு தாக்கத்தை ஏற்படுத்தியவை என்று சொல்லவும் வேண்டுமா? அவற்றில சிலவற்றை இங்கே இடலாம் என்று எண்ணுகிறேன்.

1) பஜாஜ் ஸ்கூட்டர் - ஹமாரா பஜாஜ் என்ற அருமையான பாடலுடுடன் மிகவும் செண்டியான விளம்பரம்.

2) கெல்வினேட்டர் - ஓடுகளின் மேல் ஓடும் திருடன் வெப்பம் தாளாமல் தவிப்பான். ஆனால் ஓரே ஒரு வீட்டின் ஒடுகள் மட்டும் ஜில்லென்று இருக்கும்.

கெல்வினேட்டர் - இதே போல சில கலக்கல் விளம்பரங்கள் வைத்திருந்தனர். சங்கீதம் கற்றுக்கொண்டிருக்கும் ஒருவரின் மனைவி பிரிட்ஜை ஓப்பன் செய்தால் பிர்ஹாக்களாக பொளந்து கட்டுவார். பல் செட்டை கழட்டி வைத்து பிரிட்ஜ் ஒப்பன் செய்யும் தாத்தா..

3) பெவிகுவிக் - மிகவும் புரபஷனல் உபகரணங்களோடு மீன் பிடிக்க திண்டாடும் ஆசாமி பார்த்துக்கொண்டிருக்கையில் ஒரு குச்சியில் பெவிகுவிக் தடவி வரிசையாய் மீன் பிடிப்பான் ஒரு கோயிஞ்சாமி!

4) நேஷனல் எக் கார்ப்பரேஷன் - அண்டா கா பண்டா என்ற சூப்பர் பாட்டுடன் முட்டைகள் குறித்தது.

5) சோனி எரிக்ஸன் GF788 (மாடல் சரியாக நினைவிலில்லை) - ரெஸ்டாரண்டில் உட்கார்ந்திருக்கும் பெண்ணிடம் வழியப்போய், அந்தப் பெண் காபி பிளீஸ் என்று நக்கல் விடும் விளம்பரம். விருது கூட வாங்கியது என்று நினைக்கிறேன்.

6) க்ளோஸ் அப் - "மே ரோஸ் க்ளோஸ் அப் யூஸ் கர்த்தா ஹூ" என்ற ரீதியில் ஒரு வினோதமான குரல் பாட, சோடா பாட்டில் கண்ணாடி போட்டவர் ஆடும் வித்தியாச விளம்பரம்.

7) புள்ளி ராஜாவுக்கு எய்ட்ஸ் வருமா??

8) விக்கோ டர்மரிக் கீரீம் - "விக்கோ டர்மரிக் இல்லை காஸ்மெடிக்.. விக்கோ டர்மரிக் ஆயுர்வேதிக் கீரிம்.." டீவியில் பார்த்ததாய் நினைவு இல்லை. எல்லா சினிமா தியேட்டர்களிலும் வரும். எரிச்சலூட்டும் என்றாலும் விக்கோவை மறக்க முடியாது.

9) ரீகல் சொட்டு நீலம் - சொட்டு நீலம் டோய் என்று குஷ்பு தீப்பந்தம் எல்லாம் எடுத்துக்கொண்டு ஓடுவார்..

10) உஜாலா - நான் உஜாலவுக்கு மாறிட்டேன். அப்ப நீங்க?

நிறைய இருக்கு இந்த மாதிரி. உங்களுக்கு நினைவில் வருவதை சொல்லுங்களேன்.

Disclaimer: This Blog is not sponsored by any of the products mentioned above. The blogger doesnt endorse any of the products mentioned as well and hence doesnt receive any form of financial compensation from the respective companies, though wont mind if they decide to.

சூப்பரின் சாதனையை இருட்டடிக்கும் ஆங்கில வெப்சைட்கள்!

இப்போதான் பார்த்தேன்! வசூலில் உலகத் திரைப்படங்களின் வரிசையில் சந்திரமுகி 23-ஆவது இடத்தில் உண்மையிலேயே இருக்காம்! தமிழ்சினிமா.காம் சொல்லிருக்கு. பின்ன இல்லாமேயா?

உலகத் திரைப்பட வசூலில் 23 -வது இடம் யாருக்கு? என்று boxofficemojo.com -ஐ பாத்தா

23. Star Wars: Episode II - Attack of the Clones - மொத்த வசூல் 649.4 மில்லியன் US$
ஜார்ஜ் லூகாஸ்னு ஒரு கிறுக்குபயபுள எடுத்த டப்பா படம் எங்க தலைவர விட நிறைய வசூல் செஞ்சுட முடியுமா? செய்யத்தான் விட்டுடுவோமா?

ஓண்ணு அந்தப் பயலுகளுக்கு நம்ம சூப்பர் ஸ்டார தெரியல, இல்லேன்னா இந்தியன் முன்னுக்கு வந்திடக்கூடாதுன்னு இப்படி போட்டு வச்சுருக்கான். தமிலன் நான் யார்ட போய் இதப் பத்தி முறையிடறுதுன்னு சொன்னீங்கன்னா வெளக்குமாறு, செருப்பு எடுத்துகிட்ட கிளம்பிடுவோம்!

நம்மூர் கணக்குக்கு வெறும் 3,250 கோடி ரூபாய் தான் வரும்.

இந்த ஜுஜுபி வசூல சந்திரமுகி தாண்டிருக்காதுன்னு நினக்கீறீங்களா?

--
தமிழ்சினிமா.காமின் முட்டாள்தனத்தைப் பற்றி மட்டுமே எழுதியது என்று டிஷ்க்ளேய்மர் போட்டுக்கறேன்!

Sarkar - திரைப்படம் என் பார்வையில்

பொதுவாக நிறைய இந்திப்படங்கள பார்க்கும் வழக்கமில்லை. பெரும்பாலான இந்திப்படங்களில் show இருக்குமே தவிர substance இருக்காது என்பது என் கருத்து. உதாரணம், கரண் ஜோஹர் படங்கள். பெரும்பாலான தமிழ் படங்களும் ஒன்றும் பெரிய தரம் வாய்ந்தவை இல்லையென்றாலும், நம் தாய் மொழியில் பார்க்கும் போது அத்தகைய அபத்தங்களை பொறுத்து கொள்வது சுலபம் என்பது என் கருத்து. நேற்று இரவு ராம் கோபால் வர்மா இயக்கம், அமிதாப் மற்றும் அபிஷேக் பச்சன் நடிக்கிறார்கள், "தி காட்பாதர்" திரைப்படத்தின் இந்திய ஆக்கம், மிகப்பெரிய ஹிட் என்றெல்லாம் பெரிய ரெகமண்டேஷனுடன் நண்பர் கொண்டு வரவே, சர்க்கார் பார்க்க உட்கார்ந்தாகிவிட்டது.

படத்தின் டைட்டிலிலேயே இந்தப் படம் பிரான்ஸிஸ் போர்ட் காப்போலாவின் பாதிப்பில் உருவானதென்றும் இப்படம் அவருக்கு tribute என்றும் போட்டுவிடுகிறார்கள். கதை கிட்டத்தட்ட மரியோ பூசோவின் ஒரிஜினலை தழுவியிருந்தாலும், இந்தியாவுக்கு தகுந்த மாதிரி சில இடங்களில் மாற்றங்கள் செய்திருக்கிறார்கள். டான் கார்லியோனேவின் கதாப்பாத்திரத்தையும் நம்மூர் பால் தாக்கரேவையும் கலந்து சர்கார் ஆக்கியிருக்கிறார்கள். பலருக்கும் தெரிந்த கதை ஆதலால், இந்தப் படத்தை பற்றி என் கருத்துகளை மட்டுமே எழுதலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

பல இடங்களில் அசலின் நேரடி பாதிப்பு தெரிகிறது. உதாரணமாக ஆரமப காட்சி: ஒரிஜினலின் போனசெரா கதாப்பாத்திரத்தைப் போலவே கற்பழிக்கப்பட்ட பெண்ணிற்கு நியாயம் கேட்டு சர்கார் முன் நிற்கும் தந்தை. அவருடன் கூடவே நாமும் அந்தப் பெரிய காம்பவுண்டிற்குள் நுழைந்து துப்பாக்கிகள் ஏந்திய குண்டர்களைத் தாண்டி சர்க்காரை அடைகிறோம்.

என்னதான் ஒப்பிட வேண்டாம் என்று நினைத்தாலும், மார்லன் பிராண்டோவின் டான் கார்லியோனேவை நினைக்காமல் இருக்க முடியவில்லை. வார்த்தைகள் அதிகம் பேசாமல், பேசும் சில வார்த்தைகளையும் அளந்து பேசும் கார்லியோனேவைப் போலவே சர்க்காரையும் சித்தரிக்க முயற்சி செய்திருக்கிறார்கள். ஆனால் இந்த விஷயத்தில், டான் கார்லியோனே சொன்னதில் நமக்கு புரிந்தது பாதி, நமக்கு புரியாமல் அவர் சொன்னதில் அர்த்தங்கள் எத்தனையோ என்று பதைபதைக்க வைக்கும் eerie presence பிராண்டோவிற்கு இருந்தது. அதற்கேற்றார் போல் அவரின் ஓவ்வொரு அசைவிற்கும் இருக்கும் அர்த்தத்தை புரிந்து கொண்டவராக ராபர்ட் டுவால் மற்றும் ஏனையோர். அமிதாப்பிற்கு இது போதவில்லை என்பது என் கருத்து. ரொம்ப சாதாரணமான ஒரு சோர்வான பெரியவராகத்தான் தென்படுகிறார். கார்லியோனே என்னும் அதிர்ந்து ஒரு வார்த்தை கூட பேசாத ஒருவருக்கு மற்றவர் தரும் மரியாதை வியப்பளிக்கும். ஆனால் இதில் அமிதாப்பின் அடிப்பொடிகள் பெரும்பாலும் பேசிக்கொண்டும் சத்தம் போட்டு கொண்டும் இருக்கிறார்கள். ஒழுங்கு இல்லாத ரவுடிகள் அதிகம் போலும் இந்தியாவில். "யாரிடம் பேசுகிறாய் தெரியுமா? சர்ககாரிடம்" என்று வெறு நொடிக்கொருதரம் வருவோர் போவோருக்கெல்லாம் நினைவு படுத்தி எரிச்சல் மூட்டுகிறார்கள். இதனால் அமிதாப், கார்லியோனே மாதிரி புத்திசாலித்தனமான அமைதி காக்கிறாரா இல்லை இந்த அடிப்பொடிகளிடம் பேசி வாங்கி கட்டிக்கொள்ள பயந்து கொண்டு சும்மா இருக்கிறாரா என்று சந்தேகம் வருகிறது. இவர்களின் இந்த கூச்சலால் சர்க்காரின் மீது நமக்கு இருக்கும் மதிப்பு குறைகிறது. கடைசிவரை புத்திசாலித்தனமான விஷயங்களை எல்லாம் அபிஷேக்கும் மற்றவரும் சொல்ல, இவருக்கு வெறுமனே தலையாட்டி கொண்டும் கூரையை வெறித்துப் பார்த்தபடி இருப்பதும் தான் வேலை. வீட்டில் இருக்கும் ஒரு வயசான, சோர்ந்த பெரியவர் கேரக்டர் தான் கடைசிவரை. இந்த சர்க்கார் ஒரு பெரிய டான். அவரின் பவர் சர்க்கிள்கள், எதிரிகள், நண்பர்கள் ஆகியோரை பிரஸ்தாபிப்பதில் அவசரம் காண்பிப்பதும் சர்க்கார் ஒரு தனிமனித அரசாங்கம் என்பதை நம்மால் ஏற்றுக் கொள்வது கஷ்டமாக இருக்கிறது. பெரிய ஏமாற்றம்.

அமெரிக்காவிலிருந்து துணையுடன் வரும் இளைய மகன் அபிஷேக் பச்சன். பெரியவன் கோபக்காரன், தந்தையையே பல சமயங்களில் எதிர்ப்பவன் கே கே மேனன். கே கே மேனன் black friday வில் என்னை மிகவும் கவர்ந்தார். அவரின் stare க்குக்காகவே அவர் நடிக்கும் படங்களைப் பார்க்கலாம். இதில் ஒரு முரடன் கேரக்டருக்கு கூட புத்திசாலித்தன tone கொடுத்து நன்றாகவே செய்திருக்கிறார். ஆனால் பாத்திரப் படைப்பில் இவரின் சினிமா சம்பந்தம் போன்றவை சரியாக விளக்கப்படவில்லை. தன் பட ஹீரோயினின் மேலுள்ள வெறியையும் சரியாக காட்டவில்லை. அந்தக் கொலைதான் பிற்பாடு தன் தந்தையையே கொல்லத்துணியும் அளவிற்கு கொண்டு செல்கிறது என்பதால் இதையெல்லாம் விட்டது ஏனென்று தெரியவில்லை. முக்கியமான இரவு உணவுக் காட்சியில் சோபிக்கிறார் கேகே. இதில் அமிதாப் கொஞ்சம் தன் அதிகாரத்தை நிலை நாட்ட முயற்சி செய்தாலும், ஜெயிப்பது என்னவோ கேகே தான். அபிஷேக் பச்சனை இந்தக் காட்சியில் கவனித்துபாருங்கள். யதார்த்தத்தின் மறுவுருவம்.

அபிஷேக் தான் ஹீரோ. அவர்தான் உண்மையான சர்க்கார். வெகுளியாக வந்திறங்கி, பின்னர் குடும்ப 'பிஸினஸை' ஏற்றுக் கொள்ளும் கடினமான பாத்திரம். வெளுத்து வாங்கியிருக்கிறார். காவல்துறை உயரதிகாரி அவமானப்படுத்தும் போது அமைதியாக வாங்கி கொள்ளும் அதே மனிதரா பின்னர் முதலமைச்சரையே சர்வசாதாரணமாக மிரட்டுகிறார் என்று பிரமிப்பு ஏற்படுத்துகிறது.

வசனகர்த்தாவும் அபிஷேக்கும் சேர்ந்து பட்டையை கிளப்புகின்றனர். குறிப்பிட்டு சொல்ல வேண்டிய காட்சிகள் என்றால் தன் அண்ணனை கொன்றுவிட்டேன் என்று தந்தையிடம் சொல்வது; வீரேந்த்ர சுவாமியை மிரட்டுவது; முதலமைச்சரிடம் 'உங்கள் வண்டவாளங்கள் எல்லாம் சிபிஐ கையில். கூடிய சீக்கிரம் உள்ளே செல்லப் போகிறீர்கள்' என்கிறார். அதற்கு சி.எம்மோ 'என் அதிகாரத்தை வைத்துக்கொண்டு ரெண்டே நாளில் வெளியில் வந்து விடுவேன்' என்று ஏளனமாக பதிலளிக்க அதற்கு அபிஷேக் சளைக்காமல் 'நீங்கள் சீக்கிரம் வெளியில் வர வேண்டும் என்பதுதான் எனது விருப்பமும்' என்று கூறி விட்டு ஒரு ஸ்லோ-மோ வாக் விடுகிறார். தியேட்டரில் விசில் பறந்திருக்கும். சூப்பர் சீன். அதே போல் கடைசியில் வில்லன் ரஷீதை கடலில் தள்ளும் போதும் 'உன்னைக் கொல்வதற்கு நான் வரவேண்டும் என்பதில்லை. ஆனால் நீ இறப்பதன் மூலம் கிடைக்கும் சுகத்தை நான் இழக்க விரும்பவில்லை' என்று பஞ்ச் கொடுக்கிறார். அசத்தல். மொத்தத்தில் பபீதா இவ்வளவு திறமையான அபிஷேக்கை ஒரு failed actor என்று சொன்னதை நினைத்து இப்போது கண்டிப்பாக வருந்துவார்.

சில்வர் மணி என்னும் நண்பன் / எதிரி கதாப்பாத்திரத்தில் 'சாமி' வில்லன் கோட்டா சீனிவாச ராவ். "பார்ன் இன் சவுத். பட் ஆப்பரேஷன் கம்ப்ளீட் நார்த்' என்று கலக்குகிறார். மற்றவர் ரஷீதாக வரும் ஜாகிர். இவரும் கூர்மையாய் லுக் விடுகிறார். ஒருவித cold villainy தெரிகிறது. சபாஷ். இன்னொருவர் விஷ்ராம் என்ற கதாப்பாத்திரம். மற்றவர் சந்திராசாமியின் பாதிப்பாய் வீரேந்தர் சுவாமி. புசுபுசுவென்று lhasa apso குட்டி மாதிரி இருக்கிறார். முட்டை கண்கள் வெளியே பிதுங்கி விழுந்துவிடும் போலிருக்கிறது. நல்ல வில்லன். இதே ஜீவா, நானா படேகரின் அப் தக் சப்பன்-னிலும் கலக்கியிருப்பார். சில்வர் மணி உதிர்க்கும் சில முத்துக்களில் ஒன்று. தாங்கள் போட்ட திட்டத்தின் படி சர்க்கார் இன்னும் சாகவில்லை என்று தெரிந்து பரிதவிக்கும் சமயத்தில் சாமியாரிடம் 'நல்ல full volume-இல் ஹரே ராமா ஹரே கிருஷ்ணா என்று பாடிக்கொண்டிரு', வான் நோக்கி கையை காட்டியபடியே, 'சீக்கிரம் மீட்டிங் நிச்சயம்.' :)

இப்படி வசனகர்த்தா ஆங்காங்கே ஜொலிக்கிறார். அமிதாப்பிற்கு மட்டும் ஓரவஞ்சனை காட்டிவிட்டார். திரைக்கதை என்ற வகையில் வேகமாக நகரும் படம், அபிஷேக்-காத்ரீனா-தனுஷா முக்கோணத்தில் தேவையில்லாமல் சிக்கிக் கொள்கிறது. படத்திற்கு அது தேவையானதென்று எனக்கு தோன்றவில்லை. அசலில் உள்ள கே-வுடனான மைக்கேலின் காதலின் பாதிப்போ என்னவோ?

காமிரா: அமித் ராய். அனேகமாக கச்சிதம் என்று சொல்லலாம். பல சமயங்களில் extreme wide angle-ம் சில மிக வினோதமான பெர்ஸ்பெக்டிவ்களையும் தைரியமாக பயன்படுத்துகிறார். அமிதாப் டீ கப் எடுப்பது, ஹாஸ்பிட ஸ்ட்ரெச்சர் வழி அபிஷேக், ரஷீதின் கறுப்பு ஆப்ட்ராவின் எண்ட்ரீ என்று குறிப்பிட்டு சொல்லலாம். அதே சமயம், மிகவும் சீரியஸான வசனங்கள் இடம்பெறும் போது காமிராக்கோணங்கள் திசைதிருப்புவதாகவும் இருக்கிறது. குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டுமானால், அந்த இரவு உணவுக்காட்சி அமைக்கப்பட்ட விதம் பிடித்தமாக இல்லை. முன்று பேருக்கு மத்தியில் நிகழும் காட்சி. கேகே மேனனும், அபிஷேக்கும் காமிராவுக்கு அருகில் டைனோசார்கள் போல் வளர்ந்திருக்க அந்தக்காட்சியின் நாயகனான அமிதாப் தள்ளி இருப்பதால் சின்னதாய், அதிகாரமில்லாதவராய் தெரிகிறார். வசனங்களும் காட்சியமைப்பும் நேர்மாறான எப்பெக்ட்டுகளை உருவாக்குகின்றன. இதே மாதிரி இறுக்கமான டின்னர் காட்சிக்கு அருமையான உதாரணமாக நினைவுக்கு வருவது 'american beauty'. மூன்று பேருக்கு மத்தியில் நிகழும் அந்த உரையாடலுக்கு பக்கவாட்டிலிருந்து மிக மிக ஸ்லோவான push in கொடுத்திருப்பார் ஒளிப்பதிவாளர். பிரமாதமாக இருக்கும். முன்பு சொன்னமாதிரி, கொஞ்சம் நெருடல்களை தவிர்த்திருந்தால் நல்ல ஒளிப்பதிவு. காமிராவைப் பற்றி சொல்லும்போதே குறிப்பிட்டு சொல்லவேண்டிய இன்னொரு விஷயம். color grading. prime focus நிறுவனத்தார் பண்ணியிருக்கிறார்கள். ஒருவித sepia tone கொடுத்து கதையின் போக்கிற்கு உகந்த மாதிரி இறுக்கமான palette-ஐ கொடுத்திருக்கின்றனர். மொத்தத்தில் அருமை.

சுனில் நிக்வேக்கரின் கலையும் மிக அருமை. அமிதாப்பின் வீடு அவரின் கைவண்ணத்தில் ஜொலிக்கிறது. அடிக்கிற வண்ணங்களில் அல்ல. subtlety-இல். எடிட்டிங்: நிபுன் குப்தா மற்றும் அமித் பர்மார். பல இடங்களில் jumpy effect இருக்கிறது. இது வேண்டுமென்றே செய்யப்பட்டதா இல்லை தவறா என்று தெரியவில்லை. ஆனால், அவ்வளவு எடுபடவில்லை. ஒருவகையில் திசைதிருப்புவதாய் இருக்கிறது. அதே மாதிரி ஒரு காட்சியில், ஒருவர் பேசிக்கொண்டிருக்கும்போதே அவர் நிற்கும் இடம், போஸ் எல்லாம் அடிக்கடி மாறும்படி கட் செய்திருக்கின்றனர். இதுவும் குழப்பத்தை கொடுக்கிறது.

பின்னணி இசை என்பதை விட முன்னணி இசை என்றுதான் சொல்லவேண்டும். நிறைய இரைச்சல். நடுநடுவில் கோவிந்தா கோவிந்தா என்று வேறு பின்னணியில் கதறுகிறார்கள். அமைதியாக இருக்கவேண்டிய காட்சிகளில் கூட குனல் மேத்தாவும்/பரீக்ஷித் லால்வாணியும் இந்த மாதிரி இரைச்சல் கொடுத்துக்கொண்டேயிருக்கிறார்கள். நம் இளையராஜா தைரியமாக அமைதி-யை பிஜிஎம்-மாய் பயன்படுத்துவார். silence-இன் virtues-ஐ அவரைப் போன்றோரிடமிருந்து கற்றுக்கொள்வது நலம்.

மரியோ புஸோவின் மூன்று interwoven கதைகளை நிதானமாக பிரித்து ஆராய்ந்து நம் கண்முன்னே நம்பும்படி படைத்தது கோப்போலாவின் வெற்றி. ஒரே படமென்பதால் அமிதாப்பின் செல்வாக்கிற்கு காரணங்களை அவ்வளவு விரிவாக சொல்ல முடியாமல், power play விஷயங்களையும் தொட்டுதொட்டு செல்ல மட்டுமே முடிகிறது வர்மாவினால். ஆனால் நடிகர்களை நன்கு வேலை வாங்கி திறமையான இயக்குனர் தான் என்பதில் சந்தேகமில்லை என்று நினைவுபடுத்துகிறார்.

காட்பாதரை போன்ற ஒரு timeless classicஐ தைரியமாக கையிலெடுத்து தில்லுடன் இந்தியாவுக்கு தகுந்தபடி பால் தாக்கரே மசாலாவையும் சேர்த்து நன்றாகவே செய்திருக்கிறார் ராம்கோபால். அபிஷேக்குக்கு திருப்புமுனை இந்தப்படம் என்பதில் சந்தேகம் கிடையாது. மொத்தத்தில் அசல் கார்லியோனேவிற்கு நிகரில்லையென்றாலும் ஏமாற்றவில்லை சர்க்கார்.

Jay & Silent Bob Strike Back-ம் தமிழ்மணமும்

Jay and Silent Bob Strike Back படத்திலிருந்து கீழ்வரும் வசனங்கள் ஏனோ சிலநாட்களாகவே தமிழ்மணத்தில் உள்ள பல பதிவுகளையும் குறிப்பாக இடப்படும் பின்னூட்டங்களையும் பார்க்கும் போது நினைவுக்கு வந்து தொலைக்கிறது... புள்ளிகளுக்கு பதில், இங்கே எதைப்பற்றி அடித்துக்கொள்கிறார்கள் என்று நீங்களே முடிவு செய்து கொள்ளலாம்..

"Banky: That's what the internet is for. Slandering others anonymously. "
---
"Jay: What buzz?
Holden: The Internet buzz.
Jay: What the [expletive] is the Internet?
Holden: It's a place used the world over where people can come together to bitch about movies [/........] and share pornography together."
---
"Holden: Nothing. The Internet has given everybody in America[/.........] a voice. For some reason, everybody decides to use that voice to bitch about movies [/........]. "

படம் நல்ல காமெடி..இந்த மாதிரி கலக்கல்கள் படம் முழுதும்... நேரம் கிடைத்தால் பாருங்கள்...
:)

மெட்டி ஒலி பார்க்காததால் தற்கொலை!

சினிமாவிலும், அரசியலிலும் மட்டுமே இருந்து வந்தது இந்த கொடுமை. இப்போ டி.வி க்குமா? உயிர் என்பது ஏதோ ஒரு சாதாரண disposable பொருள் மாதிரி கருதி தூக்கியெறிந்து விடுகிறார்களே.

மெட்டி ஒலி யின் இறுதிக் காட்சியை தாத்தா பார்க்க அனுமதிக்காததால் திருச்சியைச் சேர்ந்த பெண் தற்கொலை செய்து கொண்டார். கொடுமை. சுட்டி

உயிர் என்பதன் மதிப்பு என்ன என்ற புரிதல் இல்லை. விலை மதிக்கமுடியாத உயிரை நாட்டுக்காகவும் வீட்டுக்காகவும் கொடுத்தால்கூட ஒரு பயன் இருக்கும். அதை விடுத்து மெட்டி ஒலிக்காக கொடுத்ததில் நாலு நாட்கள் ஊடகங்களில் பெயர் அறியப் படுவது தவிர வேறு பயனுமுண்டா? 18 தான் வயதாகிறது அந்தப் பெண்ணுக்கு. தாத்தா பாட்டி என்று மட்டுமே குறிப்பிடப்படுகின்றது. அவளின் தாய் தந்தையைப் பற்றி எதுவும் இல்லை. இந்த முதிர்ந்த வயதிலும் இந்தப் பெண்ணை வளர்த்து வந்திருக்கின்றனர் என்பதையெல்லாம் கருதாமல் சுயநலத்தோடு நடந்து கொண்டுள்ளார் இந்தப் பெண். இதில் அவரை மட்டும் குற்றஞ்சொல்லி பயனில்லை. வயதும் ஒரு காரணம்.

இந்த பருவத்திற்கே உரிய பிரச்சனைகள் எல்லோரும் சந்திப்பதுதான். சுதந்திரம் இல்லை என்ற எண்ணம், காதலில் தோல்வி, peer pressure, படிப்பில் தோல்வி என்று பல விஷயங்கள் ஒரு வகை reactive depression-ஐ உருவாக்கி இந்த மாதிரி அப்பாவி உயிர்களை பலி வாங்குகின்றன. இது என்ன பெரிய விஷயம் என்று நாம் ஒதுக்கித்தள்ளும் பிரச்சனைகள் அவர்களுக்குள் சூறாவளியையே உண்டு பண்ணும் என்பதற்கு இது ஒரு சான்று. இதைத் தடுப்பதில் பெற்றோரின், பள்ளிகளின் மற்றும் அக்குழந்தை வாழும் சமூகத்தின் பொறுப்புகள் நிறைய. இந்த வயதினரிடம் சரியான முறையில் ஆலோசனைகள் மட்டும் சொன்னால் போதாது, அவர்களின் எண்ண்ங்கள் தற்கொலைப் பக்கம் செல்லாமல் இருக்க activitiesஇல் ஈடுபடுத்துவது போன்றவையும் அடங்கும். இந்த மாதிரி டிப்ரெஷன் உள்ள குழந்தைகளிடம், தற்கொலை எண்ணம் தோன்றியிருக்கிறது என்பதற்கான அறிகுறிகள்: வீட்டுக்கு தெரிந்தோ தெரியாமலோ மதுப்பழக்கம், சிறுவயதிலிருந்தே பொக்கிஷமாகத் பாதுகாத்து வந்த பொருட்களை திடுமென விட்டு விடுவது அல்லது பிடித்தவருக்கு கொடுப்பது, சகஜமாக இருந்த குழந்தை திடுமென introspect-ஆக மாறி பேச்சு வார்த்தைகளை மற்றவரிடம் குறைத்தல் போன்றவை. இவை இந்த டிப்ரஷன் இல்லாத நிலையிலும் இருக்கலாம். ஆனால் எதற்கும் பெற்றோர்கள், மிக நெருங்கிய உறவினர்கள் பதவிசாக பேசிப்பார்க்க வேண்டும். இந்தப் புரிதலில்லாப் பெற்றோர்களே இத்தகைய தற்கொலைகளுக்கு அடிகோல்வதிலும் பங்குள்ளது.

நான் சொன்னதத்தான் கேட்க வேண்டும் என்று சொல்லாமல், ஏன் என்று எடுத்துச் சொல்வதற்கு நேரமாகாது. அதைச் சொன்னால் அப்போது ஒத்துக்கொள்ளாவிட்டாலும், அதிலுள்ள நியாயம் புரிய வாய்ப்பு உண்டு. அப்படி இல்லாமல் நான் சொன்னா கேட்டுத்தான் ஆகனும்னு சொன்னா, அந்த வயதிற்கே உரிய rebel spirit தலைவிரித்தாடும். அவர்களின் தன்மையைப் பொறுத்து நீங்கள் சொன்னதை செய்தாலும் செய்யாவிட்டாலும், அடிமனதில் தனது தனி மனித சுதந்திரம் மறுக்கப்படுகின்றது என்ற எண்ணமே உருவாகும். பெற்றோர்கள் பதின்ம வயதினரை குழந்தைகளாகவே பாவிக்கின்றனர். அது அவர்களின் அன்பின் காரணமாக. இதனால் சில பிள்ளைகள் குறித்த முடிவுகளை தன்னிச்சையாகவே எடுக்கின்றனர். ஆனால் பதின்ம வயதினரோ, தங்களை young adults ஆக கருதுகின்றனர். அதனால் ஒரு பெரியவருக்கு கிடைக்க வேண்டிய மரியாதையும் சுதந்திரமும் தனக்கும் வேண்டும் என்று எதிர்ப்பார்க்கின்றனர். இந்த இரு பிரிவினரின் புரிதலில் கெடுதல் இல்லை. ஆனால் நேராக மோதிக்கொள்ளும் போது ஒரு சாரார் காயமடையத்தான் செய்கின்றனர்.

"This too shall pass" என்பதை புரியாத வயதில் உள்ளோரை இந்த முடிவுக்கு தள்ளுவதில், இது போன்ற விஷயங்களுக்காக உயிரை மாய்த்துக்கொள்வது என்னவோ சுதந்திரத்துக்காக உயிரைக் கொடுத்தது போல் பெரிது படுத்தும் சினிமா, பத்திரிகைகள் போன்றவற்றிற்கும் பங்குள்ளது.

பெற்றோர்கள் தங்களின் இறந்த பிள்ளைகளுக்கு ஈமக்கிரியைகள் செய்வது போல் வாழ்க்கையில் ஒரு கொடுமை இருக்க முடியுமா? வயதான தாத்தா பாட்டிகளினால் இதை எப்படி தாங்கி கொள்ள முடியும்? எனக்கு அந்தப் பெண்ணை குறித்து பரிதாபம் கொஞ்சம். ஆனால் நான் மிகவும் பரிதாபப்படுவது அந்த வயதான தம்பதியினரைப் பற்றித்தான்.

உலகின் பல நாடுகள், விவரிக்க முடியாத வலி, terminal stage நோய்கள் என்று மருத்துவத்தாலேயே கைவிடப்பட்ட பல ஆண்டுகளாக 24 மணி நேரமும் அவதிப்படும் நோயாளிகளுக்குக்கூட அவர்களின் சொந்த விருப்பின் பேரில்கூட கருணைக்கொலை செய்வதை தடுக்கின்றன. இந்த medical euthanasia ரொம்பவும் சர்ச்சைக்குள்ளானது. இதில் நிபுணர்களாகிய மருத்துவர்களுக்குகூட, சரி இந்த உயிர் இனி வாழாது, இதன் பிணியையாவது அதன் விருப்பத்தின் படி போக்கலாம் என்பதற்கு உரிமை கிடையாது.

மற்றவர்க்கு எப்படியோ? பிள்ளைகள் பிறக்காதா என்றும் இன்னும் கொஞ்ச நாளாவது உயிரோடு இருக்க முடியாதா என்றும் தினந்தோறும் அரச மரத்தையும் பிள்ளையாரையும் சுற்றுபவர்களுக்கே உயிரின் அருமை புரியும்.

இன்றைய தமிழ் சினிமா குறித்து என் பார்வை

கோழியால் முட்டை வந்ததா என்பது போலத்தான் ரசிகர்களால் சினிமா கெட்டதா இல்லை சினிமாவினால் ரசிகர்களா என்ற கேள்வியும். சமீபத்தில் பத்ரி சேஷாத்ரி அவர்களின் பதிவில் என்று நினைக்கிறேன் இதைப்பற்றி கருத்துக்கள் வந்தன. சந்திரமுகி என்னும் சுமாரான படத்தில் இருக்கும் ஓட்டைகளை அவர் சுட்டிக்காட்டுவதே தப்பு என்பது போலவும் பின்னுட்டங்கள் பார்த்தது நினைவுக்கு வருகிறது.

சினிமா என்பது கலைநயத்துடன் ரசிக்கப்படுவதா? சமுதாயத்திற்கு பயனுள்ள வகையில் இருக்கவேண்டுமா? இல்லை வெறும் தீம் பார்க்குகள் போல் வெறும் ஜனரஞ்சக பொழுது போக்கு சாதனமாக மட்டுமே பார்க்கப்படுகிறதா? இதுதான் அடிப்படைக் கேள்வி என்று நினைக்கிறேன். இந்தப் பிரிவு எலீட் மற்றும் பாமர மக்களுக்கு இடையேயான வித்தியாசமாகவே வெளிப்படுகிறது. இதற்கு நடுவே ஒரு பிரிவு, சினிமாவின் technical விஷயங்கள் குறித்து கவலைப்படாமல் கலைப்படமாய் நம்மை பாதித்தாலும், மசாலாவாய் நம்மை குஷிப்படுத்தினாலும் அதை ஏற்றுக்கொள்வது என்ற நிலையில் ஒரு பகுதியினர் இருக்கின்றனர். இந்த வகையில் நானும் சேர்த்தி.

இந்தியாவில் இருந்த வரை ஜாக்கி சான், ஸ்டாலோன், புரூஸ் லீ, அர்னால்ட் ஆகியவர்களை மட்டுமே கொண்ட ஹாலிவுட்டை அறிந்தவன் நான். அப்போது அந்தப் படங்களில் காட்டப்படும் விஷயங்களுக்கும் நம்மூர் மசாலாப்படங்களில் உள்ளவற்றிற்கும் technical level-இல் தவிர வேறெந்த வித்தியாசமும் இருந்ததாய் பட்டதில்லை. பின்னர், வெளியிலிருக்கும் போது, தமிழ் சினிமா பார்ப்பது குறைந்தது. குறைந்தது ஆர்வமில்லை. availability-தான்.

subtlety, underplay - இவற்றிற்கெல்லாம் விடைகள் கிடைத்தது இந்தியாவை விட்டு வந்த பின்னர் தான். இவை இந்தியப் படங்களில் இல்லாதது கலாச்சார ரீதியில் விளக்க முடியுமென்பது என் கருத்து.

தனி மனித வழிபாடு என்ற ஒன்று மேற்கத்திய நாடுகளை விட நம்நாட்டில் அதிகம் இருக்கிறது. சினிமாவில் மட்டுமில்லை, அரசியலிலும் இருக்கிறது. ஹிந்தியில் கூட ஷாருக் பட ரீலீஸிற்கு கற்பூரமும், பாலாபிஷேகமும் நடப்பதாக தெரியவில்லை. ஆந்திராவிலும் நம்மூரிலுமே பரவியிருக்கிறது. தனி மனித வழிபாடு அவரவரின் சொந்த விருப்பு வெறுப்பென்று சொல்ல முடியுமாவென்று தெரியவில்லை. இந்த வழிபாட்டினால் உருவாக்கப்படும் இமேஜ் என்ற போலித்தன்மையே நல்ல சினிமாக்களை கெடுக்கிறது. நல்ல சினிமா என்றால் மசாலாவாக இருந்தாலும் நல்ல மசாலாப்படம் என்று இருக்கவேண்டும். நம் சினிமா நடிக நடிகையரை இந்த இமேஜைவைத்தே எடைபோடுகிறது. casting என்பது அடிப்படையான விஷயம். கதையில் ஒரு கதாப்பாத்திரத்துக்கு ஒருவர் பொருந்துவாரா என்று பார்ப்பதே அது. ஹாலிவுட்டில் எப்பேர்ப்பட்ட ஹீரோவாயிருந்தாலும் காஸ்டிங் முறையில் மறுக்கும் இயக்குநர்கள் இருக்கத்தான் செய்கின்றனர். ஹீரோ கதாப்பாத்திரம் ஆனாலும் கதையின் ஒரு அங்கமே. நம் சினிமாவில் என்ன நடக்கிறது? ஒரு ஸ்டார் நடிகருக்காக, அவரின் போலி இமேஜிற்காக கதாபாத்திரத்துக்காக கதை உருவாக்கப்படுகிறது. கருவாக்கமே தவறாயிருக்கும் போது குழந்தை எப்படி சரியாக இருக்க முடியும்? இந்த இமேஜ் வட்டத்திற்குள், ஓரளவிற்கு சிக்காமல் இருப்போர் விக்ரம், சூர்யா, கமல், சிவாஜி போன்றோர். ஓரளவிற்குத்தான். ஹீரோயின்கள் தேர்வு இன்னும் மோசம். விஜய் திரிஷா நடிச்ச கில்லி பிச்சுகிட்டு ஓடிச்சு. அதனாலே அடுத்த விஜய் படத்திற்கு திரிஷாதான் ஜோடி என்ற அபத்த கான்செப்ட் தான் நிலவிவருகிறது. புதுமுகங்கள் தேர்விலும் சில பிரச்சனைகள். ஆயிரத்தில் ஒருவருக்கே காமிரா முன் நடிப்பது இயற்கையாய் வரும். பலருக்கு திறமை இருந்தாலும் அதை தீட்டிக் கொள்ளவேண்டும். ஆனால் இந்த விஷயத்தில் பிலிம் இன்ஸ்டிட்யூட்டில் நடிப்புக்கலை படிப்பவர்க்கு சினிமாவை விட்டால் வேறு வழியில்லை என்ற நிலை தமிழகத்தில் நாடகங்கள் நசிந்த்தால் ஏற்பட்டது என்பது என் கருத்து.

நல்ல மசாலா என்று நான் சமீபத்தில் பார்த்த ஆங்கிலப்படங்களில் முதலிடம் Kill Bill 1&2 தான். வழக்கமான பழிவாங்கும் கதைதான் என்றாலும் அதை செயல்படுத்திய நேர்த்தியும் தரமும் வியக்க வைக்கின்றன. இந்தப் படத்திலிருந்து பல விஷயங்களை கேவலமாக உருவி "கரம்" என்று ஜான் ஆபிரஹாம் நடித்த கண்றாவியையும் பார்த்தேன். இரண்டையும் பாருங்கள், வித்தியாசங்கள் தெரியும்.

மேட்ரிக்ஸில் கியானு காற்றில் zero gravity-இல் குதிக்கிறார், தோட்டாக்களை dodge செய்கிறார் என்றால் என்னதான் இயற்பியலுக்கு மாறுபட்டு இருந்தாலும், ஏன் அதைச் செய்கிறார் கதைக்கும் அதற்கும் என்ன தொடர்பு போன்றவற்றை விளக்கவாவது முயற்சி செய்தனர். இங்கே கேப்டனும், சூப்பரும், இளையதளபதியும் அதையே சிறிதும் கதைக்கு ஒவ்வாமல் செய்வது காமெடியாக அவர்களுக்கே படவில்லையா? குருட்டாம்போக்கில் காப்பியடிக்காமல் சுயமாக யோசிக்கலாமே. ஆட்டோகிராப், காதல் போன்ற படங்கள் வரும் நேரத்திலே நாம் இதெல்லாம் செய்து கொண்டிருக்கிறோமே என்று நினைத்துப் பார்க்கவேண்டும். அவர்களின் genre-வைக் குறை சொல்லவில்லை, ஆனால் பலசமயங்களில் அப்பட்ட காமெடியாய் இருக்கும் இந்த வகைக் CGI காட்சிகளுக்கு பணத்தை வாரியிழைக்காமல் கதையிலும் இயக்கத்திலும் கவனத்தைச் செலுத்தலாம். மசாலா கொடுத்தாலும் நல்ல மசாலாவைக் கொடுக்கலாமே. ரஜினியின் ரசிகன் என்ற வகையில் நான் எதிர்ப்பார்ப்பது கொஞ்சம் வித்தியாசமான genre-க்களை முயற்சி செய்து பார்க்கவேண்டும். அவரின் நடிப்பின் மேல் இன்னும் நம்பிக்கை இருப்பதே இந்த எதிர்ப்பார்ப்புக்கு காரணம். மசாலாக்களின் ராஜா நீங்கள் தான் என்று நிருபித்தாகிவிட்டது. மிச்சவற்றிலும் முத்திரை பதிக்கலாமே. விஜய் மசாலாப்படங்களிலேயே நடிப்பேன் என்று கூறுவது அவரின் சொந்தக்கருத்து. எனக்குத் தெரிந்தவரையில், எந்த வேலையானாலும் பியூன் குமாஸ்தாவாக உழைப்ப்தும், குமாஸ்தா அவர் பங்குக்கு மானேஜராக நினைப்பதும் தான் இயற்கை. இதில் நான் பியூனாகவே இருந்து கொள்கிறேன் என்று சந்தோஷப்பட்டுக்கொள்வது அவரின் விருப்பம்.

அதே போல் என் சந்திரமுகி குறித்த பதிவில் குறிப்பிட்டது போல போலீஸோ, ராணுவமோ, மருத்துவமோ எதைப்பற்றியும் ஒரு படத்தில் கூற முற்படும் போது அந்த துறை சார்ந்த வல்லுனர்களை கலந்தாலோசித்து சித்தரித்தால் அது படத்தை இன்னமும் மெருகூட்டும். பணம் ஒரு பிரச்சனையே இல்லை என்ற வகையில் கண்டதிற்கும் செலவிடும் தயாரிப்பாளர்கள் இதைக் கவனித்தால் நன்று.

ரசிகர் மன்றங்கள் - எனக்கு தெரிந்தவரையில் appreciation society-களின் அடிப்படையிலேயே தோன்றியிருக்க வேண்டும். இதில் ஒரு குறிப்பிட்ட நடிகர் நடித்த படத்தை ஆராய்ந்து பார்த்து நல்லது கெட்டது குறித்து விவாதம் நடத்த வேண்டியதே ஆக்கபூர்வமான செயலாகும். போஸ்டர், பந்தல், தோரணம், கட் அவுட் வைப்பது அல்ல. சேவைகள் செய்வது
வரவேற்புக்குரியதென்றாலும் மேற்கூறியவை நெருடுகின்றன.

பாடல் காட்சிகள் திரையில் இடம்பெறுவது குறித்து எனக்கு பிரச்சனையில்லை. அது நம் நாட்டு கலாச்சார வெளிப்பாடு. ஆனால் எங்கு தேவையோ அங்கு மட்டுமே பாடல்களை வைக்கவேண்டும். ஒரு படமென்றால் 5 பாடல்கள் இருக்கவேண்டும் என்பது ஒன்றும் விதியல்ல. சில வகைப் படங்களில் பாடல்களுக்கு தேவையே இருக்காது. அவற்றில் ஏதோ வேண்டுதல் மாதிரி புகுத்தலைத் தவிர்க்க வேண்டும்.

வசனகர்த்தாக்களும், கதாசிரியரும் மற்றும் திரைக்கதாசிரியர்களுக்கும் உண்மையான அங்கிகாரமும் சன்மானமும் கொடுக்க படுவதில்லை. இவை ஒரு profession-ஆக கொண்டோர் சிலரே இருப்பதாலேயே கதைப்பஞ்சம் நிலவுவதாக எனக்கு ஒரு conspiracy theory-யே உண்டு. ஹாலிவுட்டில் Charlie Kaufman என்று ஒரு கதாசிரியர் இருக்கிறார். பல முன்னணி ஹீரோக்களுக்கு இணையாக சம்பளம் வாங்குகிறவர். இவர் கதையெழுத்தித் தர மாட்டாரா என்று ஹீரோக்களும் இயக்குநர்களும் காத்திருக்கின்றனர். நம்மூரில் என்ன நிலை? யாராவது எழுதின கதையை சுருட்டி நகாசு வேலை பண்ணி தன் கதை என்று சொல்லிக்கொண்டு அலைவதற்கென்றே ஒரு கூட்டம் இருக்கிறது. இப்படி இருந்தால் புதுப்புது ஐடியாக்கள் எங்கிருந்து வரும்? வெறும் காதல் காதல் என்று எத்தனை நாட்களுக்குத் தான் பழைய மாவையே அரைக்க முடியும்? வாழ்க்கையில் காதல் ஒரு அங்கம் தானே தவிர, அதுவே வாழ்க்கை என்பது போலல்லவா சிந்திக்கிறது தமிழ் சினிமா? (CK-வைப் பற்றி சொல்லும்போது அவரின் படங்களில் எனக்கு மிகவும் பிடித்தவை Adaptation, Being John Malkovich, Eternal Sunshine of the Spotless Mind. வாய்ப்பு கிடைத்தால் பாருங்கள்.)

அடுத்து தமிழ்ப் பெயர்களைப் பொறுத்தவரையில், ஒரு கதைக்கு பொருத்தமாக என்ன பெயர் வைக்க வேண்டும் என்பது கதாசிரியர், இயக்குநர் மற்றும் படத்தயாரிப்பு நிறுவனம் தொடர்புடைய விஷயம். நாம் தலையிடுவது வேண்டாத விஷயம். இல்லையென்றால் B.F படத்தின் பெயரை அ...ஆ.. என்று கீழ்த்தரமாக மாற்றப்பட்டது போலவே விளைவுகள் இருக்கும். தமிழில் இருக்கவேண்டும் என்று வலியுறுத்தலாம், இல்லை நாம் சொல்வதை கேட்போரிடத்தில் மட்டும் அந்த படத்தை புறக்கணி என்று கட்டளையிடலாம். மற்றபடி மிச்சதெல்லாம் வெறும் பிலிம் காட்டுவதுதான்.

எது ஆபாசம்? எது வன்முறை? என்பதில் தான் பிரச்சனையே இருக்கிறது. ஒரு படத்தின் கதையின் தேவைக்கேற்ப படுக்கையறை காட்சிகள் இடம்பெற்றாலும், கலாச்சார சீர்கேடு என்று வானுக்கும் மண்ணுக்கும் குதிக்காமல் சிந்தித்து அணுக வேண்டும். 18 வயதிற்கு மேலுள்ளோருக்கும், திருமணமானவருக்கும் தெரியாத விஷயம் ஒன்றுமில்லை இது. ஆகவே அவர்கள் மட்டுமே பார்க்க அனுமதிக்கவேண்டும் என்ற சான்றிதழுடன் வெளியிடலாம். தியேட்டர்களிலும் செயல்படுத்தவேண்டும். அங்குதான் பிரச்சனை இருக்கிறது. ஆனால் கூடிய சீக்கிரம் நடக்க வேண்டிய ஒன்று. விரச குலுக்கல் நடனங்களும் இந்த விதத்திலேயே கையாளப்படவேண்டும். திறமைமிக்க இயக்குநர்கள் பெண்களை காட்சிப்பொருளாய் ஆட
விடப்படும் பாட்டுகளை அனுமதிக்க தேவையே இருக்காது. இப்படி பொறுப்புடன் நடந்து கொள்ள வேண்டியதில் சென்ஸார் மற்றும் தியேட்டர்களின் பங்கு இருக்கிறது. சினிமாத்துறைக்கு கொஞ்சம் அதிகப்படியான பொறுப்பு தான் இதில்.

ஆனால் நடப்பு நிலவரம் என்ன? இந்த மாதிரி வயது வந்தோர் சான்றிதழ் கொடுத்தால் பெண்களும், குழந்தைகளும் அடங்கிய பெரிய மார்க்கெட் அவுட்-டாகி விடும். அதனாலேயே இந்த அரைகுறை ட்ரெஸ் ஆட்டங்கள் ஏறக்குறைய எல்லாப் படங்களிலும் இருக்கிறது. இது சற்றும் பொறுப்பற்ற ஒரு செயல். கூழுக்கும் ஆசை என்ற பழமொழிதான் நினைவுக்கு வருகிறது.

பெண்களை ஏற்கனவே கட்டுக்குள் வைத்திருக்கும் சமுதாயத்தில் அதற்கு மேலும் தீனி போடும் வகையில் காட்சிகள் சித்தரிக்கப்படுவதும் வருத்தத்திற்குரியது. ஹீரோ கதாநாயகியை சர்வ சாதாரணமாக அவமானப்படுத்துவதும், கேலி செய்வதுமாக ஏதோ பெரிய ஆண்மைமிக்க செயலாய் காண்பிக்கப்படுகிறது. இந்த விஷயத்தில் சீனியரிலிருந்து ஜூனியர் வரை எல்லா ஸ்டார்களும் தவறு செய்கிறார்கள். இதெல்லாம் பெண்ணடிமையின்றி வேறில்லை. கதைக்கு தேவையென்றால் அணுகுமுறையில் மாற்றம் வேண்டும். இத்தகைய எண்ணங்கள் தவறு என்று போதிக்கும் அளவிற்கு சமூகப்படங்கள் எடுக்கவேண்டாம். மசாலாப் படமெடுத்தால் இந்த அபத்தங்களைத் தவிர்க்கவாவது செய்யலாம்.

வழக்கம் போல் ரொம்ப பெரிய பதிப்பாகி விட்டது. சுசி. கணேசன், அழகம் பெருமாள், பாலாஜி சக்திவேல், செல்வராகவன் போன்றோர் நம்பிக்கையளிக்கிறார்கள் இதுவரைக்கும். என்ன செய்கிறார்கள் இனிமேல் என்று பார்க்கவேண்டும்.

அனுராக் காஷ்யப்பின் மாஸ்டர்பீஸ் - Black Friday

"An eye for an eye makes the whole world blind - Mahatma Gandhi" என்று தொடங்குகிறது இந்த அற்புதமான திரைப்படம். ஜனவரியிலேயே வெளிவர இருந்து சென்ஸாரால் அனுமதிக்கப்பட்டும், உச்சநீதி மன்றத்தால் தடைவிதிக்கப்பட்ட சர்ச்சைக்குரிய படமென்று இணையத்தில் வாசித்த நினைவு இருக்கிறது. நேற்றுதான் பார்க்கமுடிந்தது.

மார்ச் 12,1993 - ஒரு குறுகிய கால நேரத்திற்குள் தொடர்குண்டு வெடிப்புகளால் மும்பையை மட்டுமின்றி ஒட்டுமொத்த இந்தியாவையும் பீதியில ஆழ்த்திய நாள். 250-மேற்பட்ட அப்பாவி பொது மக்கள் கொல்லப்பட்டனர், இன்னும் பல ஆயிரக்கணக்கானோர் படுகாயமடைந்தனர். இந்த தீவிரவாதச் செயலைப்பற்றியும், அந்த தீவிரவாதிகளின் சமூகப்பார்வையைப் பற்றியும், விசாரித்த அதிகாரிகளின் பார்வையும், வழக்கை நடத்திய விதத்தையும் விளக்கமாக விவரிக்கும் ஹூசேன் சாயித்தி-யின் "Black Friday" என்ற புத்தகத்தின் தழுவலாய் அனுராக் காஷ்யப் இயக்கியுள்ளார். எந்த ஒரு கதாப்பாத்திரத்தையும் ஜட்ஜ் செய்யாமல், அவர்களின் காரியங்களை கொண்டு படம்பார்ப்போரே ஒரு முடிவுக்கு வரும் வகையில் நேர்மையான நடுநிலைமை படமெங்கும் இருக்கிறது.

மேலும் படிக்க...

அயோத்தியாவில் சமூக மற்றும் சட்ட விரோதமாய் நடத்தப்பட்ட பாப்ரி மசூதி இடிப்பின் எதிரொலியாகவும், பின்னர் மும்பையில் நடந்த கலவரத்தில் இரு மதத்தவரும் செய்த அநியாயங்களின் காரணமாகவும், டைகர் மேமோன் மற்றும் தாவூத் இப்ராஹிம் எப்படி இந்த குண்டுவெடிப்புகளில் ஈடுபட்டனர், இந்த குண்டுவெடிப்புகளை நடத்திய டைகர் மேமோணின் கைப்பாவைகள் எப்படி, எங்கு பயிற்சி பெற்றனர், பின்னர் அவனால் எப்படி வஞ்சிக்கப்பட்டனர், இதில் பாகிஸ்தானின் பங்கு என்றெல்லாம் மிக பொறுமையாக கிட்டத்தட்ட ஒரு விவரணப்படம் போலவே இயக்குநர் தன் திறமையை வெளிச்சம் காட்ட ஒரு சாதனமாக இல்லாமல், underplay பண்ணியுள்ளார். இது மிகவும் பாராட்டுக்குரியது. அதே போல் காமிராவும், எடிட்டிங்கும் narrative-ஐ பாதிக்காமல் பிரமாதமாக உள்ளன.

இது உண்மைக்கதையாதலால் இந்தக்கதைப் பற்றி விமர்சனம் செய்ய இயலாது. சில காட்சிகள் திகில் கிளப்புகின்றன. கர்சேவக்குகளின் முட்டாள்தனத்தாலும், பின்னர் முஸ்லீம்கள் மற்றும் இந்துக்களின் மதவெறிக்கலவரத்தாலும் எத்தகையதொரு mutual துவேஷம் உருவாக்கப்பட்டுள்ளது என்பது பார்த்தால் அதிர்ச்சியைத் தருகிறது. எனக்கு இந்த படத்திலேயே மிகவும் பிடித்த, பாதித்த காட்சியை மட்டும் சொல்லிவிட்டு முடிக்கலாம் என்று நினைக்கிறேன்.

ராஜேஷ் மரியா (கே.கே.மேனன்) பிடிபட்ட பாட்ஷா கான் (ஆதித்ய ஸ்ரீவாஸ்தவ்) என்பவனை விசாரணை செய்யும் காட்சி. பாட்ஷா கான் தங்கள் பக்கமே அல்லாஹ் இருப்பதனால்தான் இப்படிப்பட்ட துணிமிகு காரியத்தில் காபிர்களை கொல்லமுடிந்தது என்றும் பணப்பிரச்சனையும் அல்லாஹ்வின் கருணையாலேயே தீர்க்கப்பட்டது என்று இறுமாப்போடு சொல்வான். அதற்கு ராஜேஷின் பதில் உலகில் உள்ள எல்லா மதப் பிரச்சனைகளையும் தூண்டி தீவிரவாதம் செய்வோர்க்கு சாட்டையடி போன்றது. "இல்லை, அல்லாஹ் இந்த விஷயத்தில் எங்கள் பக்கமே இருக்கிறார்". பாட்ஷா,"என்ன கிண்டல் செய்கிறீர்களா?". ராஜேஷ் - "அல்லாஹ் என்பவ்ர் எல்லாருக்குள்ளும் இருக்கிறார். இப்படி அடுத்தவரை துன்புறுத்தும் விஷயங்களை அல்லாஹ் ஒருபோதும் அனுமதிக்கமாட்டார். அல்லாஹ் எங்கள் பக்கமிருப்பதாக நான் கூறுவதற்கு காரணம் இதோ. அவர் உங்கள் பக்கமிருந்தால் நீ என் முன்னால் விசாரணையில் சிக்காமல் வேறெங்கோ தப்பித்திருப்பாய். எங்களுக்கு ஒரு துப்பும் கிடைத்திருக்காது. இரண்டே மாதங்களில் சம்பந்தப்பட்ட 200 தீவிரவாதிகளை எங்களால் கைது செய்திருக்க முடியாது. உன்னோடு அல்லாஹ் இருந்திருக்கவில்லை. வெறும் டைகர் மேமோனே இருந்தான்."

இதற்கு மேல் மதத்துவேஷத்தை வளர்க்கும் கொடியவர்களுக்கு என்ன பதில் வேண்டும். மதத்தின் பெயரால் கொல்லுபவர்கள் தங்கள் சுயநலத்திற்காக மதங்களை திரித்து அப்பாவிகளை கொன்று குவிக்கிறார்கள் என்பதே உண்மை. ஒரு சமூகத்தைப் பற்றியே குறைகூறுகிறமாதிரி தோன்றாமல், நடுநிலையோடு ஒரு சாது (அவர் பேசுகிற பேச்சைக்கேட்டால் சாதுவென்று கூறவே அருகதையற்றவர்) மற்றும் பூரி சங்கராச்சாரியார் (?) ஆகியோரின் நிஜமான இந்து ஆவேச பேட்டிகளும் உள்ளது. இதைத்தவிர பாகிஸ்தானின் ஒரு முக்கிய அதிகாரியிடம் உள்ள பேட்டியும் குறிப்பிடத்தக்கது.

இந்தியாவில் வெளிவந்து என்னை மிகவும் பாதித்த, மிகவும் கவர்ந்த திரைப்படங்களின் வரிசையில் இந்த Black Friday-உக்கு இடமுண்டு. "பாம்பே, தில் சே" போன்று சினிமாத்தனமாக இல்லாமல் மிகவும் யதார்த்தமான நடிப்பும் ஒரு பெரிய ப்ளஸ். இதைப்படிப்போருக்கு நான் கூறவிரும்புவது. கண்டிப்பாய் இந்தியர்கள் அனைவரும் பார்க்கவேண்டிய படம். ஒன்றுமே நடக்கவில்லை என்பது போல் பேசும் peace hawks (வேண்டுமேன்றே தான் hawks பயன்படுத்தியுள்ளேன்) இல்லை ஒரு பக்கமே குறை இருக்கிறது என்று தங்களையே ஏமாற்றிக்கொள்ளும் pseudosecularists போன்றோரைப் போலில்லாமல் இருபக்கமும் தவறிருக்கிறது என்று தைரியமாக சொல்லுகிறது இந்தப்படம்.

பிகு: எதற்காக உச்சநீதிமன்றம் அனுமதி மறுத்தது என்று எண்ணிப்பார்க்கும் போது, இப்படத்தில் வருணிக்கப்படும் இஸ்லாமிய தீவிரவாதிகள், இந்துத்வா கரசேவக்குகள்: இதைப்பார்க்கும் radical எண்ணங்கொண்ட இந்துக்களுக்கு இஸ்லாமியர்கள் எல்லோரும் சதிகாரர்களே என்ற வக்ர எண்ணம் உதிக்கலாம். அதே போல் தீவிரமான இஸ்லாமியர்களுக்கு இந்துக்கள் நம்மை அடக்கியாள்வதால், தீவிரவாதமே சரியென்று தோன்றலாம். இன்னும் matured audience-ஆக இல்லாமல் எடுத்தேன் கவிழ்த்தேன் நிலையில் நம்மில் பலரும் இருக்கிறோம். திரையில் உள்ளதை ஆராயாமல் இம்மாதிரி வெறும் எமோஷனலாக செயல்படும் mob mentality இருப்பதுதான் முக்கியமான காரணமாய் இருக்கும் என்று நினைக்கிறேன்.

சந்திரமுகி என் பார்வையில்

உலகிலேயே தலைசிறந்த மருத்துவர், அமெரிக்காவில் படித்த டாக்டர் என்று ஒவர் பில்ட் அப் கொடுத்ததால் கடைசியில் மருத்துவ ரீதியாக விளக்கங்கள் கொடுப்பார் என்று பெரிதும் நம்பிக்கொண்டிருந்தேன். வழக்கமாய், தமிழ் சினிமாவின் கையில் பெரும்பாடு படும் மருத்துவம். சாதாரண வாந்தி பேதிக்குக்கூட "பேஷண்டுக்கு அளவுக்கு அதிகமான அதிர்ச்சியோ சந்தோஷத்தையோ தரக்கூடிய எதையும் சொல்லாதீர்கள்" என்று கண்ணாடியை கழற்றி கொண்டே, பின்னர் தன் goatee-ஐ தடவிக்கொண்டே "இனிமே எல்லாம் அவன் செயல்" சொல்லும் டாக்டர்களே ரசிகர்களுக்கு பழக்கம். கதாநாயகி வாந்தியெடுத்தவுடன், ஒரு முறை பல்ஸ் பார்த்து "congratulations, நீங்க அப்பாவாக போறீங்க" ன்னு ஹீரோவைப் பார்த்து டயலாக் விடும் மகப்பேறு மருத்துவர்களும் வலம் வரும் தமிழ்சினிமாவில், சூப்பர்ஸ்டாராவது கொஞ்சம் புத்திசாலித்தனத்தோடு இதை செய்வாரா என்று நம்பினேன். ஆனால் இந்த படத்திலும் இதே நிலையே என்ற ஏமாற்றமே மிஞ்சியது. சரி, நோயின் தன்மையை விடுங்கள்.. பெயரையாவது சரியாகச் சொல்லியிருக்கலாம். கங்காவின் நோயிற்கு தற்போதைய பெயர் "Dissociative Identity Disorder". SPD-ம் MPD-ம் misleading-ஆக இருப்பதால் 90-களிலேயே பெயர் மாற்றம் செய்யப்பட்டு விட்டது. இதுகூட தெரியாதவரா நம் சூப்பர் சரவணன்? இந்த நோய் (DID) கங்காவிற்கு வந்ததற்கு காரணம் Post Traumatic Stress Disorder தான் என்று காட்சிகளில் காண்பிப்பது ஒரு ஆறுதல். ஆனால் சாதாரண ரசிகனுக்கு PTSD என்று புரியும் வகையில் இல்லை. DID-யும் PTSD-யும் வெவ்வேறு விஷயங்கள். இந்த DID நோயே சர்ச்சைக்குரியது. இது நிஜமாக நோயே இல்லை, மாறாக நோயாளிகள் பொய் சொல்கின்றனர் என்று கூறுவோரும் இருக்கின்றனர். இதையெல்லாம் சொல்லியிருந்தால் சந்தோஷத்தில் எனக்கு சந்தோஷத்தில் மாரடைப்பே வந்திருக்கும். ஹூம்.. அதை விடுங்கள்.

இத்தனை கோடிகள் செலவழித்து தயாரித்த படத்தின் மூலக்கருவான இந்த நோயின் தன்மையை technical advisor-ஆக ஒரு நிஜ மனோதத்துவ நிபுணரை அணுகி விசாரித்திருக்கலாம். அதற்கு மாறாக, artistic license-ஐயெல்லாம் தாண்டி, வாசுவின் அபத்தக் கற்பனையாகவே சித்தரிக்கப்பட்டுள்ளது. மேலும் இந்த மருத்துவ நோயை குணப்படுத்த விட்டலாச்சார்யாவின் மந்திரவாதியை நாடுவதெல்லாம், ரஜினியின் பாபா hang-over என்று நினைக்கிறேன். பேயும் இல்லை பிசாசும் இல்லை எல்லாம் mind-இல் இருக்கிறது என்று தைரியமாய் சூப்பர்ஸ்டார் சொல்லியிருந்தால், தமிழ்நாட்டில் இந்த மூட நம்பிக்கை கொஞ்சமாவது குறைந்திருக்கும். அவரின் பெரும் விசிறிகளான குழந்தைகளுக்கு முக்கியமாக. அதைச் சொல்லாமல், நீங்கள் மந்திரம் போடுங்கள், நான் மருத்துவம் பார்க்கிறேன் என்று ஏன் சமரசம் செய்து பின்வாங்கவேண்டும்? அந்த மந்திரவாதி பொய்வேஷக்காரன் என்றல்லவா சொல்லியிருக்க வேண்டும்? பிரபு சொல்லும் டயலாக்கை கூட திசைதிருப்பி மந்திரவாதிகள் உண்மை என்று ஏன் நம்ப வைக்க வேண்டும்?

வடிவேலும் ரஜினியும் செய்யும் காமெடி அபத்தமாகவெ பட்டது. செந்தில், கவுண்டமணியை வைத்துக்கொண்டு வீரா, மன்னன் போன்றவற்றில் ஜொலித்தார் ரஜினி. இதில் சொதப்பல்.

எனக்கென்னவோ ஜோதிகா நடிக்க(?)வந்ததே தமிழ்சினிமாவிற்கு சாபக்கேடு என்றுதான் தோன்றுகிறது. எந்த படத்தில் நடித்திருக்கிறார்.. சும்மா சும்மா கண்ணை உருட்டறதும், ஆள்காட்டி விரல நீட்டிக்கிட்டே தலய ஆட்றதும் நடிப்புன்னு தப்பா நினைச்சுக்கிட்டு நம்மள படாத பாடு படுத்தி வருகிறார். இந்த படம் அவரின் sadism-த்தின் கோரத்தாண்டவம். கடைசி அரை மணி நேரத்தில், முக்கியமாய் ரஜினி தான் ஏன் கங்கா தான் பாதிக்கப்பட்டிருக்கிறாள் என்பதற்காக காட்டப்படும் காட்சிகளில் எனக்கு சிரிப்பு தான் வந்தது. இதை பார்த்து ஓகே, கட் சொன்ன வாசு என்ன நினைத்தார் என்பது புரியவில்லை. அதேமாதிரி வீனீத் போன்றதொரு அற்புதமான நடனக்கலைஞனை cast செய்ததன் மூலம் வாசு ஜோதிகாவிற்கு ஆடவராது என்றும் காண்பித்துள்ளார். ஒரு வேளை கங்காவிற்கு ஆடவராது என்பதற்காக இப்படி தத்தக்கா பித்தக்கா என்று ஆடுவாரோ? சேச்சே, ஒரு professional நடிகை தான் இதைச் செய்வாங்க. ஜோ-கிட்டயெல்லாம் இதை எதிர்ப்பார்க்க முடியாது.

படம் முழுக தெலுங்கு டப்பிங் வாசம். அகிலாண்டேஸ்வரி காரக்டர்? அதைப் பற்றி கூறத் தேவையில்லை. நாசர் வீணடிக்கப்பட்டிருக்கிறார்.

தேவுடா தேவுடா - இது சிம்பு, த்னுஷ் போன்றோருக்கான ஒப்பனிங் பாடல். சூப்பர்ஸ்டாருக்கல்ல. ரஹ்மானை விட்டது பெரிய தவறு. வித்யாசாகர் வெறும் இரண்டு பாடல்களில் மட்டுமே கவனம் செலுத்தியிருக்கிறார். அத்திந்தோம் மற்றும் கொஞ்ச நேரம். கொஞ்ச நேரம் பாட்டிலும் அழகான ஒரு பாடலை ஆஷா வாயால், இல்லை மூக்கால் பாட கேட்கவேண்டியிருக்கு.

திரைக்கதை மஹா சொதப்பல்.

இந்த படத்தில் ரஜினியில்லாமல் சத்யராஜோ சரத்குமாரோ நடித்திருந்தால் ரெண்டு நாள் கூட ஒடியிருக்குமா என்பது சந்தேகம். ரஜினிகாந்த் என்னும் காந்தம் இருப்பதால் மட்டுமே இத்தனை பெரிய வெற்றி பெற்றிருக்கிறது இந்த சந்திரமுகி என்பதில் கொஞ்சமும் சந்தேகமில்லை. சூப்பர்ஸ்டாராக ஆசைப்பட்ட அந்நியனும், கில்லியும், வில்லனும், மன்மதனும், சண்டக்கோழியும் தலைவருக்கு முன்னால் எம்மாத்திரம் என்ற எனது நம்பிக்கையை வலிமையுறச் செய்திருக்கிறது இப்படத்தின் வெற்றி.

பிகு: முதலில் இந்த பதிவிற்கு பின்னூட்டமாகவே எழுதினேன். ரொம்ப நீளமாகிவிட்டதால் தனிப்பதிவு செய்கிறேன்.

Lord of the Rings-உம் நானும்

சில நாட்களுக்கு முன்னர் தான் பார்த்தேனென்றாலும், நேற்று F1 முடிந்து montoya disqualify ஆன shock மாறாமல் கொஞ்ச நேரம் இருந்தேன். சரி, ROTK பார்த்தால் மூட் மாறும் என்ற நம்பிக்கையில் மறுபடியும் ஒரு ஷோ! LOTR - படங்கள் பார்ப்பதற்கு முன் அந்த புத்தகங்களை வாசித்தது கிடையாது. ஒரு நாள் 2001, என்று நினைக்கிறேன் நல்ல குளிர் (இது ரஷ்யா. நல்ல குளிர் என்றால் -15க்கு கீழ்) நண்பர்கள் அழைக்க Fellowship of the Ring பிரிமீயர் ஷோவிற்கு போனோம். போன எங்கள் குருப்பில் ஒருவருக்கும் புத்தகங்களைப் பற்றி தெரியாது. கிராபிக்ஸ் கலக்கலாக இருக்குமென்ற என்ற ஒரே நம்பிக்கையில் போனோம்.

சரி, படம் ஆரம்பித்த கொஞ்ச நேரம் ஓகே. ஆனால் நாங்களும் பொறுத்துபொறுத்துப் பார்த்தோம். ஒரு இடத்திற்கு போகிறார்கள். கொஞ்சம் சண்டை. அப்புறம் இன்னொரு இடம். அதுக்கப்புறம் சண்டை. என்னடா இது! 90 நிமிஷம் ஆயிடுச்சு. சரி ரிவண்டெல் வந்தவுடன் சுபம் கார்டு என்ற நப்பாசையில் காத்திருந்தால், அப்போதுதான் படத்தின் முக்கிய கதையே தொடங்கியது. திரும்பி புறப்பட்டு வேறோரு இடம். திரும்பவும் சண்டை. இப்படி இன்னொரு ஒன்னரை மணி நேரம் பின்னர் படம் முடியுமென்று காத்திருந்தால், இன்னும் தொடரும் என்று கூட போடாமல் முடித்துவிட்டனர். எங்களுக்கு BP எகிறிவிட்டது.

அடப்பாவிகளா! 3 மணி நேரம் ஒக்காந்து பொறுமையாப் பாத்திருக்கோம்னு பாவப்படாமல் "We may yet, Mr. Frodo" சொல்லி அத்துவானத்தில் விட்டுட்டாங்களேன்னு இயக்குனர், தியேட்டர், ஐடியா தந்த நண்பன் உள்பட எல்லோரையும் சபித்து விட்டு வீட்டுக்கு வந்தும் கடுப்பு அடங்கவில்லை. சரி இன்னதான் சொல்றாங்க மக்கள் இந்த டப்பா படத்தப் பத்தின் கூகிள் விட்டாத்தான் விஷய்மே புரிஞ்சுது. இந்த படம் ஒரு மாஸ்டர்பிஸ்-னு அவனவன் எழுதி வச்சுருக்கான். அப்புறம் புத்தகங்கள் பத்தியும் தேடிப்பாத்தா இதுக்கு இருக்கிற cult following பத்தியும் தெரிஞ்சுது. சரி, இதுல அப்படி என்னதான் இருக்கு? நமக்கு மட்டும் மத்தவங்களுக்கு தெரியற ஒளி ஏன் தெரிலன்னு யோசிச்சு யோசிச்சு சரி டிவிடி வாங்கி இன்னொரு வாட்டி பாத்தே தீரணும் னு முடிவு பண்ணோம்.

ஒளி இல்ல. சும்மா flood light கணக்கா தெரிஞ்சது ஹோம் தியேட்டரில் பாத்தபோது. சினிமாவில் reality இல்லாத fantasy வகையில் காண மிகவும் அரிதான் ஒரு விஷயம் இந்த படங்களில் உண்டு. அது மனிதர்களல்லாத, வேறு ஒரு surreal உலகத்தில் வாழும் உயிர்களுக்காக் நாம் கவலைப்படுவது. ஒரு முறைப் பார்த்தபின், சொன்னால் நம்ப மாட்டீர்கள். பனிக்கால விடுமுறையில் ஒரு வாரம் முழுது தினமும் இந்த படத்தைப் பார்த்திருக்கிறோம். அப்படி ஒரு சொல்ல முடியாத தாக்கம். அது Tolkien-இன் மாஜிக்கா இல்லை PJ-வின் இயக்கமா இல்லை நடிப்பா இல்லை VFX-a? என்னவென்று சொல்லத்தெரியவில்லை. ஆனால் அடிப்படையில் சில கருத்துக்கள் எனது கருத்துக்களுடன் ஒத்துப்போனது இருக்கலாம்.

Sep 11, Afghan War எனப்பல விஷயங்கள் நடந்திருந்தன. மனிதர்களை Black and White என்ற broad stroke கொண்டு நல்லவன் கெட்டவனென்று பிரிக்க முடியாது. எல்லோருக்குள்ளும் Shades of Grey தான். இதில் ஒரு மனிதன் சூழ்நிலைக்கு தக்கவாறு தன் ஆசைகளைக் கட்டுபடுத்தி, நல்லதை செய்வானோ அவனை "பெரும்பாலும் நல்லவன்" என்று கூறலாம். ஒரு தீய காரியத்திற்காக தண்டனை அளிக்கலாம், ஆனால் அவ்வொன்றினாலேயே தீயவன் என்ற பட்டம் கொடுக்க முடியாது என்பது என் கருத்து. இது எனக்கு சுயமாக புரிய பெரிதும் உதவியது முதலில் ஜார்ஜ் புஷ். இரண்டாவது இந்த படங்களின் சில கதாபாத்திரங்கள். முக்கியமாய் Gondor-இன் Boromir.

சரி எழுத வரமாட்டேங்குது. சும்மாவே வராது. இன்னிக்கு கொஞ்சம் extra heavy duty-ஆக வரமாட்டேங்குது. வுடு ஜூட்!ROTK-இல் இருந்து ஒரு பாடல்.

Home is behind, the world ahead,
And there are many paths to tread
Through shadows to the edge of night,
Until the stars are all alight.

Then world behind and home ahead,
We'll wander back to home and bed.
Mist and twilight, cloud and shade,
Away shall fade! Away shall fade!
Fire and lamp and meat and bread,
And then to bed! And then to bed!

- JRR Tolkien

ஜப்பானிய பத்திரிக்கையில் தமிழ் படம் பற்றி...

In India, `Masala' movies the spice of life 06/04/2005

By RYOSUKE ONO - The Asahi Shimbun

full article

இந்திய சினிமாவின் அடையாளமாக பாலிவுட்டை மட்டுமே கொண்டாடி வரும் வெளிநாட்டு பத்திரிக்கைகளுக்கு மத்தியில் ஒரு ஆறுதலாக தமிழ் சினிமாவைப் பற்றி எழுதியுள்ளனர்.

ஆமா, தலைவர் ஜப்பானில் மிகவும் பிரபலம் என்று சொல்லிக்கினு இருந்தவங்கள் கிண்டல் பண்ணிட்ருந்தாங்க நம்ம மக்கள். இதை எழுதிய (ஆணா? பொண்ணானு பேர வச்சு சொல்லமுடியல)ஆளுக்குக் கூட தெரிஞ்சிருக்கு முத்து பத்தி. சூப்பர் ஸ்டார்-னா சும்மாவா?

அப்டியே ஜப்பானில் நடந்த கட்-அவுட் சந்தன காப்பையும், பாலாபிஷேகத்தையும் பத்தி சொல்லிருந்தா எல்லா கேடு கெட்ட பய வாயையும் மூடிடலாம்.

தலீவா.. நீ வால்க!
:)

Hotel Rwanda

மறுபடியும் ஒரு பழைய படம். உங்களில் பலர் ஏற்கனவே பார்த்திருப்பீர்கள் என்று நினைக்கிறேன். கிட்டத்தட்ட 3 மாதங்கள் நான் (திருட்டு :( ) டிவிடி வாங்கி ஆயினும், இருந்தாலும் பார்க்க இப்போதுதான் சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது.

என்னை சமீபத்தில் பாதித்த படங்களில் நிச்சயமாக ஒன்று இது. இரு நாட்களுக்குள் "Osama", Emir Kusturica-வின் "Life is a miracle" மற்றும் மூன்றாவதாக இந்த ஹோட்டல் ருவாண்டாவும் பார்க்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. இதில் ஒசாமா கொஞ்சம் சினிமாத்தனமாக எனக்குப்பட்டது. மற்ற இரு படங்களும் என்னை பாதித்ததன. "Life is a miracle" (யுகஸ்லாவியா) அருமையான படமென்றாலும் இதுவும் ஒசாமாவின் (afghanistan) அடிப்படையில்: இவ்விரு இடங்களில் நடந்தது பலருக்கும் தெரிந்த விஷயம். மேலும் தனிமனிதர்கள் அனுபவித்தவற்றையே அவை சொல்கின்றன.

இதில் மாறுபட்டு ருவாண்டாவில் நடந்த கொடூரங்களைப் பற்றி விவரிக்கிறது "hotel rwanda". 1994-இல் நடந்த genocide பற்றியும், அதன் காரணகர்த்தர்களான Belgium-தை பற்றியும், தெரிந்திருந்தும் கையை கட்டிக்கொண்டு நின்று நடக்கும் கொடுமையை வேடிக்கைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்த உலகத்தையும் கன்னத்தில் அறையும் படம். இதன் ஹீரோ பால், ஒரு நட்சத்திர ஹோட்டலின் மானேஜர். அவரின் மனைவி தாதியானா. இந்த தனி மனிதரின் கதையானாலும் ருவாண்டாவில் நடந்தவைப்பற்றியும் world community-இன் reaction-ஐயும் கூறுவதில் இப்படம் நம்மில் விழிப்புணர்வு ஏற்படுத்துமென்பதில் சந்தேகமேயில்லை. இப்படத்தை இதுவரை என்னை மாதிரி பார்க்காதோர், பாருங்கள். கதையில் genocide மட்டுமே. மெஜாரிட்டியான ஹுட்டுஸ் மைனாரிட்டிகளான டுட்ஸிஸ் எனப்படும் இனத்திற்கு எதிராக இனப்படுகொலை நடத்துகின்றனர். இந்த நிலையில் ஹுட்டுவான பால் டுட்ஸிகளுக்கு எப்படி மறுவாழ்வளிக்கிறார் என்பதே கரு. corruption, intimidation, blackmail, chivalry - இப்படி எல்லா வழிகளிலும் படாத பாடு படுகின்றார்.

இதில் paul உலகின் மீது வைத்திருக்கும் நம்பிக்கை நம்மில் பலருக்கும் இருக்குமென்பதில் எனக்கு ஐயமில்லை. நம் நாட்டில் இது போன்று, God Forbid, நடந்தால் உலகம் என்ன செய்யும் என்று நான் எதிர்ப்பார்ப்பேனோ, அதையே தான் பாலும் எதிர்ப்பார்க்கிறார். ஆனால், UN என்ன செய்கிறது? சிறப்பு படைகளை அனுப்பி வெளிநாட்டுப் பயணிகளை மட்டும் மீட்டுக் கொண்டுவிட்டு ஆப்ரிக்கர்களுக்கு middle finger காட்டி விட்டு செல்கின்றனர். நீங்கள் எக்கேடு கெட்டாலும் கவலையில்லை என்று சொல்லிவிட்டு செல்கின்றது. பெயரளவிற்கு ஒரு presence-ஐ மட்டும் வைத்து விட்டு, எல்லா UN பணியாளர்களூம் ஒடுகின்றனர்.

சில குறிப்பிட வேண்டிய காட்சிகள். ஐ. நா தளபதி paul-இடம் சொல்கிறார். நீங்கள் வெறும் ஆப்ரிக்கர்கள் (Blacks). ஆப்ரிக்க-அமெரிக்கர்களென்றாலுங்கூட இவ்வுலகம் கண்டுகொள்ளும். ஆனால் நீங்கள் வெறும் ஆப்ரிக்கர்கள்.

இன்னொன்று. ஒரு வெள்ளைக்கார TV cameraman இந்த இனப்படுகொலையை வீடியோ பதிவு செய்வதை அறிந்து, பால் இந்த பதிவைப் பார்த்தாவது உலகம் உதவிக்கு வரும் என்பார். அதற்கு அந்த காமிராமேன் கூறும் பதில் நம்மையெல்லாம் கூனிக்குறுகச் செய்துவிடும். "u Know what will they do when they see this? They will say, "Oh My God, Thats Horrible!" and then go back to their dinner". வாழ்நாளில் மறக்கமுடியாத வசனம் இது.

இவற்றிற்கெல்லாம் மேல் இந்த பால் எப்படி அந்த ஹோட்டலில் வாழும் 1200-க்கும் மேற்ப்பட்ட டுட்ஸி-களை காப்பாற்றுகிறார் என்பதே கதை. கிட்டத்தட்ட 14 லட்சம் மக்கள் படுகொலை செய்யப்பட்ட ஒரு WWII வை விட பெரிய இனப்படுகொலை, இது ஆப்ரிக்க கணடத்தில் தானே நிகழ்ந்தது என்ற ஒரே காரணத்திற்காக உலகம் முழுவதும் அலட்சியம் செய்யப்பட்ட அவலத்தை வெளிக்கொணர்கிறது. அனைவரும் பார்க்க வேண்டிய படம் என்பதென் எண்ணம்.

don cheadle-க்கு ஆஸ்கர் ஏன் கிடைக்கவில்லை என்று இப்போது வருத்தமாயிருக்கிறது. Million Dollar Baby-ஐ விட, Ray-ஐ விட மிகவும் ஆழமான படமென்றும், மிகத்தேர்ந்த நடிப்பென்றும் இப்போது எனக்குத்தோன்றுகிறது.

House of Sand and Fog

இந்தப் படத்தை இப்போதுதான் பார்க்க சந்தர்ப்பம் கிடைத்தது. 2003-ல் வெளிவந்து ஆஸ்காருக்கு பரிந்துரை செய்யப்பட்ட படம் என்று தெரிந்திருந்தும் ஏனோ இதுவரை பார்க்கவில்லை.

பொதுவாக படங்களைப் பொருத்தவரை ஒரு ஹீரோ/ஹீரோயின் மற்றும் வில்லன் distinct-ஆக இருப்பது வழக்கம். ஆனால் இந்தப் படத்தில் எல்லோரும் நல்லவர்களே. முக்கியமான மூவர், வாழ்க்கையில் நன்றாக இருந்து இப்போது இரானிலிருந்து அமெரிக்காவுக்கு வந்து கஷ்டப்படும் பெஹ்ரானி(Ben Kingsley) கதாப்பாத்திரம் ஒரு புறமென்றால் அநியாயமாக County office செய்த தவறுக்காக தன் தந்தை அளித்த வீட்டை இழக்கும் காத்தி(Jeniffer Connelly). இவர்களுக்கு நடுவில் காத்தியின் நிலையை கண்டு முதலில் பரிதாபப்பட்டு, பின்னர் காதலனாக மாறி, காதலுக்காக அதிகார துஷ்பிரயோகம் செய்யப்போய் வேலையையே இழக்கும் போலீஸ் அதிகாரி லெஸ்டர் (Ron Eldard).

இம்மூவரில் யாருமே வில்லன்கள் அல்ல. சில சமயம் கெட்ட காரியங்கள் செய்தாலும், அது வாழ்வில் நடக்கக்கூடிய விஷயங்களாகவே, சிறிதும் சினிமாத்தனமில்லாமல் யதார்த்தமாக காட்டியிருக்கிறார் இயக்குனர் Vadim Perelman. இதில் மிகவும் பரிதாபதுக்குரிய கதாபத்திரம்பெஹ்ரானியுடையது என்பது என் கருத்து. ஒரு காலத்தில் இரானில் Colonel-ஆக இருந்து, மிக வசதியுடன் வாழ்ந்து, அங்கு புரட்சி நடந்தபோது அமெரிக்காவிற்கு தப்பித்து வரும் பாத்திரம். நான் எங்கேயோ கேட்டிருக்கிறேன், வாழ்க்கையில் ஏழைகள் பணக்காரர்களாகலாம், ஆனால் பணம்படைத்தோர் ஏழையாவது சாவினும் கொடிதென்று. இதன் ஆழத்தை இப்படத்தைப் பார்த்தபின்னரே உணர்கிறேன்.
வசதியுடன் வாழ்ந்த பெஹ்ரானியால் அமெரிக்காவிற்கு வந்தும் தன் பழைய வாழ்வை மறக்கமுடியவில்லை. சாலைகள் இடும் பணியாளராகவும், பின்னர் ஒரு convenience store- clerk-ஆகவும் வாழ்ந்தாலும் தன் பழைய mercedes-ல் பவனி வருகிறார். வீட்டிற்கு செல்லும்முன் அழுக்கடைந்த துணிகளை மாற்றி பளபள சூட்டிற்கு மாறும் காட்சிகள் மிகவும் அற்புதம். அதேபோல், லெஸ்டர் வந்து மிரட்டும் போது, அதே பழைய மிடுக்குடன் பதிலளிக்கிறார். அதே மாதிரி கடைசி 15 நிமிடம் நிஜமாகவே கண்ணீர்த்துளிகளை வரவழைக்கும்.

பென் கிங்க்ஸ்லீயின் நடிப்புப்பற்றி எழுதிக்கொண்டே போகலாம். இவருக்கு ஆஸ்கர் கிடைக்கவில்லை என்றிப்போது வருத்தமாயிருக்கிறது. Sean Pennக்கு கிடைத்ததும் நியாயந்தான். அவரின் mystic river-ம் அருமையான படம். அப்பாவி உயிர்கள் அநியாயமாக பலியாவதுதான் அடிப்படை இருபடங்களிலும். பார்க்கவில்லையெனின் வாங்கிப் பாருங்கள்.